Крылья Любви

Между восточными и западными ветрами, там, где синие реки несут свои воды в далекие моря, с незапамятных времен лежит лебединое гнездо. Зовут его Белой Русью. В нем рождались и рождаются лебеди с бессмертными именами.

Давным-давно, когда над пущами еще только учились петь тишина и ветер, прилетела с вырея небольшая лебединая стая. А в той стае были две прекраснейшие птицы — лебедь Панас и его лебедка Прасковья. Летели они долго: над синими морями, над странами, где возвышаются хрустальные горы и живут дивные звери. Но нигде не находили они покоя.

И вот однажды увидели они с высоты землю, укрытую белыми крыльями туманов. Это была Белая Русь — край озер и дубрав, где даже небо казалось ближе к земле. Спустились лебеди на большое озеро, попробовали воду — была она чистая, как слеза. Подул ветер, зашептал в тростнике: «Будьте! Будьте здесь!» Так и остались дед Панас и баба Прасковья на том озере. Свили гнездо, и начал расти их род.

Родились у них дети, а потом и внуки. И одним из детей был мальчик, которого назвали Михайло. Он рос сильным, добрым и трудолюбивым, от отца перенял мудрость, от матери — доброту. Часто сидел на берегу, смотрел вдаль и мечтал: скоро и он встретит свою лебёдку, совьёт свое гнездо.

Паміж усходнімі і заходнімі вятрамі, там, дзе сінія рэкі нясуць свае воды ў далёкія моры, з незапамятных часоў ляжыць лебядзінае гняздо. Завуць яго Белай Руссю. У ім нараджаліся і нараджаюцца лебедзі з несмяротнымі імёнамі.

Даўным-даўно, калі над пушчамі яшчэ толькі вучыліся спяваць цішыня і вецер, прыляцела з выраю невялікая лебядзіная зграя. А ў той зграі былі дзве найпрыгажэйшыя птушкі — лебедзь Панас і яго лебёдка Праскоўя. Ляцелі яны доўга: над сінімі морамі, над краінамі, дзе ўзвышаюцца крыштальныя горы і жывуць дзіўныя звяры. Але нідзе не знаходзілі яны спакою.

І вось аднойчы ўбачылі яны з вышыні зямлю, укрытую белымі крыламі туманаў. Гэта была Белая Русь — край азёр і дуброў, дзе нават неба здавалася бліжэйшым да зямлі. Спусьціліся лебедзі на вялікае возера, паспрабавалі ваду — была яна чыстая, як сляза. Падзьмуў вецер, зашаптаў у чароце: «Будзьце! Будзьце тут!» Так і засталіся дзед Панас і баба Праскоўя на тым возеры. Звілі гняздо, і пачаў расці іх род.

Нарадзіліся ў іх дзеці, а потым і ўнукі. І адным з дзяцей быў хлопчык, якога назвалі Міхайла. Ён рос дужым, добрым і працавітым, ад бацькі пераняў мудрасць, ад маці — дабрыню. Часта сядзеў на беразе, глядзеў удалячынь і марыў: хутка і ён сустрэне сваю лебёдку, саўе сваё гняздо