Перевод на белорусский Два шмеля - сказка для детей

Елена Родченкова

Вось аднойчы над ляском

Дождж лінуў і гымнуў гром.

Два чмялі ў час навальніцы,

На зямлю ляцяць кулём.

Грознай хмары не мінулі,

Град пабіў іх, быццам кулі,

Адлупіў іх моцны лівень,

І ў чмялёў узмокла крылле.

Скінуў вецер іх з нябёс

І ў далёкі лес аднёс.

Сярод мокрых траў чмялі

Пошук хаткі пачалі.

Вось паўзуць яны ды плачуць:

— Бач, якая незадача:

Нас не слухаюцца крылы,

А без іх не маем сілы.

Камяні па ўсёй зямлі!

Ледзь ідуць па ёй чмялі.

Раптам крык мурашкі:

— Гэй! Адыходзьце ўбок хутчэй!

Хто такія, што ў гасцях

Мурашыны топчуць шлях?!

Возьмем у палон чужых

І ў абед засмажым іх!

З перапуду два чмялі

Уцякалі, як маглі.

Дзе прытулак ім знайсці?

Сцежка дзе? Куды ісці?

Сіл амаль не засталося…

Бачаць – смоўжык на дарозе

Цягне ён на спіне дом,

Там – агеньчык за вакном.

Кажа смоўж ім:– Вы, чмялі,

Спрытнымі заўжды былі.

Што ж вы неўзабаве сталі

Хворымі ды закульгалі?

Вось як зараз напужаю,

Рожкамі як забадаю!


З кветкі тут чарвяк паўзе,

Ведаюць задзіру ўсе:

– Хто такія? Старшыня

Чарвячкоў, казюлек я.

За парадак у адказе,

Бачу чужакоў адразу.

– Мы свае, мы не чужыя!

Толькі ў нас узмоклі крылы,

Адтаго і пешшу крочым.

Дом знайсці за лесам хочам…

– Што вас слухаць?

Лепш маўчыце.

Прэч адсюль хутчэй ідзіце!

Гэта лес не ваш, а наш.

Ці пачулі? Шагам марш!

Цягнуцца чмялі, галосяць:

Смоўж баднуў іх па дарозе,

І казюлек камандзір

Вылаяў, ледзь не пабіў.


З-за чароту вадамер

Гучна ім крычыць цяпер:

– Да артыста-фігурыста

Не! Не падыходзьце блізка!

Дзе знайшліся вы такія,

Самі круглыя, цяжкі;я?

Мокрыя, як жабяняты?

Мне, нязграбных, паласатых,

Не патрэбна гледачоў!

Лепей вам пайсці дамоў!

Вось ізноў паўзуць чмялі,

Крылы цягнуць па зямлі.

Ім ніхто не дапаможа,

Зразумець ніхто не можа,

Толькі цвеляць, праганяюць,

Або крыўдзяць, абзываюць…

Тут павук сустрэў чмялёў:

– Лепшы я з усіх сяброў! –

Асабістых зносін просіць

Пагранічнік-крыжаносец:

– Пад замком я ўсё хаваю,

Вас жа з радасцю вітаю.

Я даўно чакаю вас…

– Не! – Чмялі яму ў адказ,-

Бо нярэдка з вышыні

Добра бачыць мы маглі

Мух і пчол, якія ў сеткі

Да цябе траплялі.

– Дзеткі,

Я і вас, як захачу,

Павуцінай абкручу!

І пачаў вакол скакаць,

Павуцінне распускаць.

Жах чмялёў апанаваў,

Хоць бы хто ўратаваў!

Не шанцуе…Што сказаць?..

Раптам пчолкі дзве ляцяць.

Павука атакавалі

І знянацку джаліць сталі.

Справа-злева падлятаюць,

Моцна павука кусаюць.


Павучок увесь дрыжыць,

Напалохаўся – бяжыць

Дагары па павуціне,

Каб схавацца на галіне.


– Пчолкі, пчолкі, дарагія!

Вось вы смелыя якія! –

Дзякаваць чмялі хацелі,

Толькі пчолкі прагудзелі

Ды ў надхмар’е адляцелі.


Зажурыліся чмялі,

Зноўку думаць пачалі:

Як да хаты дапаўзці?

Сцежка дзе? Куды ісці?

Селі ціха пад пяньком

Ясным сонечным дзяньком.

Хіліць кветку да зямлі –

Паспыталі мёд чмялі

І ў пялёсткавых далонях

Тры расіначкі знайшлі.

Крылцамі ўзмахнулі,

Леглі ды прыснулі.

Раптам гром, як ашалелы,

Грымнуў, і наўкол сцямнела.

Узняўся вецер за хвілінку

І ў сетку-невідзімку

Падхапіў ён павучка,

Вадамера, чарвячка,

Паляцелі з вецярком

Смоўж з казуркамі кулём,

Мурашы ды матылькі,

Тараканы ды жукі –

Паімчалі над зямлёй

Кожны ў закуточак свой.

А чмялі ў траву ўпалі,

Крылцы ў лісце захавалі.

З перапуду да зямлі

Прытуліліся чмялі.

Шум і свіст паўсюль чуваць,

З лямантам кулём ляцяць:

Конік, смоўж – за матыльком,

Тля, чарвяк – за цвыркуном.

Мухі, шэршні і стракозы,

Караеды, пчолы, осы,

Вусені, жукі і мошкі,

Камары, кляшчы і блошкі, –

Над палянаю імчаць,

Выюць, плачуць і крычаць.

Ад спалоху ўсе галосяць,

Енчаць і збаўлення просяць,

І забылі ўжо, калі

Моцнымі яны былі.




А чмялі – вось бедачыны –

Як маглі за карчажыну

Учапіліся мацней,

Мурашу крычаць:

– Хутчэй!

Нам дай лапку, павучку,

Павучок! Ты – чарвячку!


Чарвячок, кручком скруціся

Ды за пчолку зачапіся.

Коніка трымай, жучок,

За ягонае плячо.

Вы ўсе дружна крылцы, ножкі,

Лапкі, хвосцікі ды рожкі

Адно аднаму давайце

Нібы стужкаю з’яднайце.

Разам вецер пераможам!..

Хуценька, смялей, мы зможам!

Абхапіў суседа кожны

Моцна так, наколькі можна,

Паслухмяныя ўсе сталі

І ў нябёсы паімчалі.

Мухі, матылі, стракозы,

Караеды, пчолы, осы,

Камары, кляшчы і блошкі,

Вусені, жукі і мошкі,

Вадамеры, чарвячкі,

Мурашы і павучкі.

Рад адзіны ўсе ўтвараюць –

Над палянай пралятаюць.

Тут за корч чмялі хутчэй

Ухапіліся мацней.

Упіраюцца сябры

І трапечуць на вятры.

Толькі доўга не змаглі

Іх усіх трымаць чмялі.

Ад зямлі ўзняліся лёгка

І ўзляцелі да аблокаў.

Нават вецер на хвіліну

Ад здзіўлення дуць пакінуў.

Скорана прамовіў вецер:

– Цудаў шмат бывае ў свеце.

Найкаштоўней усяго,

Калі ўсе – за аднаго.

А адзін – за ўсіх, гарой,

Кожны тут у вас – герой.

Дружны лес, скажу праўдзіва,

Адшукаць – над дзівам дзіва!

Дружна хай жывуць, спакойна.

Гэткіх крыўдзіць непрыстойна.

Мне без іх хапае спраў…

Вохнуў ён і паімчаў.

Сталі потым по чарзе

На зямлю спускацца ўсе.


–Дзякуй Вам, – чмялям сказалі,-

Што ад смерці ўратавалі!

Кажа і павук чмялям:

– Я не вораг – сябар вам!

Вы нам так дапамаглі.

Заставайцеся, чмялі.

І мяне, прашу, прабачце,

Я не пагранічнік, бачце,

Вецер з птушкамі лятаюць,

Межаў на зямлі не маюць.

Сціпла ў адказ чмялі:

– Дружна ўсе перамаглі.

Мы цяпер ізноў пырхаем,

Можа хатку адшукаем?..

Ліха нас яднае часам,

Хто асіліць, як мы разам?

Як мы разам – моц такая,

Нават непагадзь сціхае,

І скараюцца вятры.

Да сустрэчы! Вы, сябры,

Каб шчаслівыя былі!

І ўзляцелі два чмялі

Ясным сонечным дзяньком

У нябёсы над ляском,

Высока…

Далёка…



Елена Родченкова

Всем помогут два шмеля.


В синем небе над леском
Хлынул дождь и грянул гром.
Два шмеля попали в бурю,
Полетели кувырком.
Очутились в грозной туче,
Где побил их град колючий,
Где хлестал их сильный ливень,
И у них промокли крылья.

Ветер двух шмелей с небес
Сбросил в незнакомый лес.
В мокрых травах поползли
Домик свой искать шмели.

Вот ползут они и плачут:
-Ах, какая незадача:
Непослушны стали крылья,
А без крыльев мы бессильны.
Сколько на земле камней!
Тяжело идти по ней.

Тут кричит им муравей:
-Эй, посторонись скорей!
Это кто идет такой
Муравьиною тропой?
Чужаков мы победим,
В плен захватим и съедим!

Испугались два шмеля,
И бегом от муравья.

Вдруг улитка на пути
Не дает шмелям пройти.
- Знаю, - говорит улитка,-
Вы, шмели, обычно прытки,
Что ж прикинулись больными,
Притворились вдруг хромыми?
Вот сейчас как напугаю,
Рожками как забодаю!
Чаем вас не угощу,
В домик греться не пущу!


Тут ползет к ним червячок,
Он согнулся, как крючок,
И кричит:
-Я здесь начальник
Всех козявок, червячков!
За порядок отвечаю,
Прогоняю чужаков!

- Мы свои, мы - не чужие!
Но у нас намокли крылья,
Потому идем пешком.
И не знаем, где наш дом…

- Даже слушать вас не буду.
Уходите вон отсюда!
Этот лес не ваш, а наш.
Ну-ка быстро, шагом марш!

Вдруг кричит из-за осоки,
Из-за камышей высоких
Водомерка-фигуристка:
- Фу, не подходите близко!
Вы такие неопрятные
Шмели неаккуратные,
Чужие, полосатые,
Все крылышки помяты…
Мне такой не нужен зритель!
Уходите, уходите!

Тут бежит к шмелям паук:
-Я не враг вам, я вам – друг!
Познакомлюсь с вами лично:
Крестоносец-пограничник!
У меня все под замком,
Но для вас открыт мой дом.
Заходите!

- Вот уж нет! –
Говорят шмели в ответ.-
Мы когда еще летали,
Сверху иногда видали
Мух и пчел в сетях твоих.

- Я и вас сейчас двоих
Быстро в сети заманю,
Паутиной обовью!

И давай вокруг скакать,
Паутину расплетать.

Вдруг две пчелки свысока
Ринулись на паука,
Как укусят паука
Справа-слева за бока!

Испугался паучок
И пустился наутек,
Взмыл по паутине вверх,
Где-то спрятался от всех.

-Пчелки, пчелки дорогие!
Вот вы смелые какие! –
Говорят шмели в ответ,
Глядь, а пчелок уже нет,
В небесах растаял след.

Пригорюнились шмели,
Крылышки влача свои,
Сели тихо под пенек
В ясный, солнечный денек,
Из поникшего цветка
Чуть покушали медка,
Выпили по три росинки
Из ладошек лепестка,
Помолчали, позвдыхали,
Прилегли и задремали…

Снится им: издалека.
Словно помощи рука,
Мчится божия коровка.
Приземлилась она ловко,
Говорит шмелям:
-Шмели!
Крылья лечите свои.
Вам их надобно расправить
Солнцу ясному подставить,
Ветру легкому вручить.
Просто взять и посушить…

Вдруг раздался страшный гром,
Потемнело все кругом,
Поднялся могучий ветер
И в невидимые сети
Захватил он паучка,
Водомерку, червячка,
Полетели вверх тормашками
Улитки и букашки,
Муравьи и мотыльки,
Тараканы и жуки -
Все помчались в шумном вихре…

Под пеньком шмели притихли,
Там они, упав в листву,
Уцепились за траву,
Накрепко к земле прижались
И ужасно испугались.


Лес шумит, гудит кругом,
А над лесом кувырком
За клопом летит кузнечик,
Мчится шершень за сверчком,
Мухи, бабочки, стрекозы,
Короеды, пчелы, осы,
Комары, клещи и блошки,
Гусеницы, тли и мошки –
Все подряд вопят, кричат,
Над деревьями летят…

А шмели-то бедолаги
Уцепились за корягу,
Крепко, будто с ней срослись,
И кричат оттуда ввысь:
- Муравьишка, муравей!
Дай нам лапку поскорей!
А другую – паучку.
Паучок! Ты – червячку!
Червячок, согнись в крючок,
Пчелку захвати еще!
Эй, улитка! Свои рожки
Протяни соседке-блошке.
Блошка! Лапку дай осе!
Обнимитесь крепко все!
Короед, держи кузнечика,
Возьми его за плечико!

Руки, крылышки и ножки,
Лапки, хвостики и рожки
Все друг другу протяните,
Станьте неразрывной нитью,
Может, ветер одолеем?…
Муравей, скорей, смелее!

Все, послушные с испуга,
Ухватились друг за друга,
Крепко-крепко обнялись
И помчались вместе ввысь
Мухи, бабочки, стрекозы,
Короеды, пчелы, осы,
Комары, клещи и блошки,
Гусеницы, тли и мошки,
Водомерки, червячки,
Муравьи и паучки…
Все подряд -
Единый ряд -
Над поляною летят.

А шмели что было силы
За корягу ухватились,
Упираются друзья,
Держат лапку муравья.
Только долго не смогли
Всех вдвоем держать шмели,
От земли оторвались
И по небу понеслись…

Ветер очень удивился.
Чуть притих и затаился.
И сказал, смиряясь, ветер:

- Много есть чудес на свете,
Но чудеснее всего,
Если все - за одного,
А один - за всех - горой.
Вижу, каждый здесь - герой.
Вот какой сплоченный лес!
Это - чудо из чудес.
Ладно уж, живите дружно.
Дружных обижать не нужно.
Мне без вас хватает дел.

Ухнул он и улетел.

Все на землю опустились
И спасенью удивились,
Говорят шмелям:
-Шмели!
Вы от смерти нас спасли!

И сказал шмелям паук:
-Я не враг вам, я вам – друг!
Вы нам очень помогли.
Оставайтесь здесь, шмели.
И простите меня лично,
Я совсем не пограничник,
Ведь для ветра, как для птиц,
Нету на земле границ.


И ответили шмели:
-Все старались, как могли.
Мы теперь опять летаем,
Но о доме лишь мечтаем.
Стали мы в беде едины,
Вместе мы - непобедимы,
Вместе - сила мы такая -
Все стихии утихают
И смиряются ветра.
До свиданья! Нам пора!
Будьте счастливы, друзья!

И взлетели два шмеля
Ясным солнечным деньком
В чистом небе над леском,
Высоко…
Далеко…

Загрузка...