Папараць кветка

Зорка Беларусі! Зорка, што ратуе

Тую нашую родную, тую залатую,

Што жыве спрадвечна, што згубіла нешта,

Тое, што адродзіць толькі вера ў сэрцы.

Мне здаецца толькі, што жыве яна,

Дзесьці вельмі блізка, ля раднога ганку,

Дзецям ды дарослым да спадобы раптам;

І ў траве зялёнай, і аднойчы ўлетку,-

Будзе ды народзіць тую шчасця-квутку;

Кветку, што шукаем мы з маленства ў лесе,

Тую, што прыносіць добры лёс ды вернасць,

Тую, што губляем ад падманаў жорсткіх,-

Мы, - хто не шкадуем, здрадзім, не шануем;

А знаходзіць шчасце, ну а з ім і кветкі,-

Толькі той, хто любіць,

Толькі той, хто верыць!!!