Чалавек, які толькі й думае, як бы найбольш зарабіць.
Зярнятка да зярнятка i збярэцца мерка.
Uwielbiać — абагаўляць, схіляцца ў глыбокай пашане.
Вер сабе хоць у казла, абы ты толькі дзесяціну плаціў!
Пачакай, хутка адпачнеш i ты таксама!
Кніга жыцій i хаджэнняў.
Die Kleine — малое, der Mann — тут муж.
«Невядомы рускі салдат».
«Татава вяртанне».
Пра яго ў апавяданні «Над фотаздымкам».
«Советская Белоруссия». 1994. 10 сент.
Я называюся Мільён — бо за мільёны люблю i пакутую. (Адам Міцкевіч. «Дзяды». Частка III. Імправізацыя.)
Як жыхар «усходніх крэсаў».
Чарняўская Л. У. (1893-1976), пісьменніца, жонка Максіма Гарэцкага.
Пасёлак над Нёманам на Наваградчыне, дзе лецішча Я. Брыля.
Уладзімір Калеснік i Фёдар Янкоўскі.
«Вэстэрплятэ яшчэ ўсё гераічна абараняецца».
Абодвух полаў (польск.).
Як вол, рыкнуў на амбоне: Мой набожны статачак, будзь спакойны,— што павінна вісець, не ўтопіцца.
Працуй, як паганскі конь, працуй усё лета, a зімою cпi ў мужыка за брудным прыпекам, паміж гаршкамі, шчарбатаю бабай i дзіцем.
«...Мы самі панадзіманыя i перасвараныя...»
Ад зары стагоддзяў.
Вярні нам труны з польскай сасны!
Салома i драўніна (ням.).
Грызуць зямлю мае наймілейшыя...
Па Энцыклапедыі прыроды Беларусі ўдакладніў, што гэта малінаўкі, або — яшчэ прыгажэй — заранкі.
Крэм для абутку.
Саша — Алесь Адамовіч.
Федзя — Фёдар Янкоўскі.
Ніна Міхайлаўна — жонка Я. Брыля, педагог.
Якуб Герасімовіч Міско (1911 - 1981) — журналіст.
«Прызнаюся, што жыў» (польск.).
Л. М. Навічэнка — укрг інскі літаратуразнавец.
М. I. Дзялец— у той час старшыня Камітэта па друку.
Ганна Мітрафанаўна (1904-1979) — маці Алеся Адамовіча.
На «круглым стале» часопіса «Литературное обозрение».
На пленуме Саюза беларускіх пісьменнікаў.
На кангрэсе беларускага ПЭН-цэнтра.
У Музеі гісторыі беларускай літаратуры.
На адкрыцці надмагільнага помніка Алесю Адамовічу.
На сустрэчы кіраўнікоў беларускіх суполак у блізкім i далёкім замежжы.
Уступнае слова на Кангрэсе ў абарону Канстытуцыі, супраць дыктатуры.
На 75-годдзі С. Александровіча.