Рэчаіснасць

*

Адгарадзіўся ад наваколля

плотам з бярозаў i соснаў

i сам за імі

стаіўся: лес.

*

Змяркаецца.

У парку крычаць вароны —

i крыкам намацваюцца,

што яны ёсць.

*

Такі прыгажун,

а зажураны:

неба не хоча

ужо ўсміхацца табе,

сланечнік?!.

*

Ветраны ранак.

З дрэў

цярушыцца лісце,

з вачэй

точацца слёзы.

*

Каменне ў затоцы,

сярод камення

шэрыя качкі:

восеньскі морак.

*

Лужына.

Захапіла

жоўты кляновы ліст

i зашклілася лёдам:

е й н ы!..

*

Зрываецца i ў нікуды

ляціць лістота —

дарогу

паказвае мне?!.

*

Вострыць i вострыць дзюбу

аб камень крумкач:

ну, ляці ўжо,

досыць!..

*

Тулю да грудзей абярэмак

паленаў скалелых:

i ў нас

будзе нарэшце свята!..

*

Зімовыя прыцемкі.

Да старой

бярэзіны папрырасталі

вароны — скалелыя камякі.

*

Цягнецца з коміна дым

па-над снежным бязмежжам:

адна

сцежка — i тая ў неба.

*

Як паніжэлі

платы i вароты!..

Завулак

у снежных гурбах.

*

Сжаыіў недакурак i аніяж

даўмедца не можа,

што ў ім знаходзяць людзі:

грак-бедалага.

*

Збягаюць з дарогі

i пад сумёты

хаваюцца жвава:

змоўшчыкі-ручаі.

*

Разводдзе.

Быццам чыясьці рудая шапка —

стог сена ў вадзе

*

Чысты чацвер.

У вокны

стукаецца ўвесь дзень

клапатлівае рэха.

*

Лётае над красавіцкім

голым палеткам

першаю краскаю

матылёк.

*

Падпіў —

i трымаецца што ёсць сілы

аберуч за бохан хлеба:

стары вясковец.

*

Чмялінае свята: зацвіў

куст вербалозавы

у наваколлі.

*

Пакінуты дом.

Зазірае ў акно

галінка зялёнай вішні:

няўжо нікога?!.

*

Накрапвае дождж.

Трава

ўслухоўваецца ў бязмежжа.

*

Блукаю па Вільні.

На даўніх мурах

новыя назвы.

*

Схаваўся ў царкву ад дажджу:

знянацку

зірнулі знаўпроць святыя.

*

Дзе — старасць,

дзе — маладосць?!.

Зацвілі яблыні сёння.

*

Збягаюць струмкі з капяжа:

у асфальце

ямачкі-чаравічкі.

*

І гэта адзенне?!. —

здзіўляецца клён: касцёл

у леташніх рыштаваннях.

*

Жоўтыя свечкі ў траве:

дзьмухаўцы

абступілі сцежку.

*

Спеў у нябёсах,

нябёсы ў спеве:

жаўрук.

*

Боязна,

што заўважаць

i што не заўважаць —

таксама...

Суніцы зачырванелі.

*

Сярод залатых дзьмухаўцоў

адзін серабрысты:

у німбе?!.

*

Якімі высокімі павырасталі

быльнік i лебяда:

быў бы малым —

схаваўся б!..

*

Вось ужо й скончыўся лівень!..

A ліст кляновы лісту

перадае ўсё кроплі.

*

Далёка ісці...

Смакчу

няспелую сліву.

*

Вецце спусціла

ў замерлы ставок

i сама замерла:

вярбіна ў спёку.

*

Вуліцу заняло

паважнае шэсце:

ідуць

з пашы каровы.

*

Убіўся ў самую багну

i ўгору

узняў булаву:

аеравыя ўладанні!..

*

Хочаш са мной

паблукаць па свеце? —

Да рукава

бадзяк прычапіўся.

*

Хаваецца дзень.

У кожным

акне па сонцы.

*

Акрылася жабурэннем —

i неба

схавала ў сабе,

i з ім

схавалася ад паверхні:

затока.

*

З рынка нясу на руцэ

капусную галаву.

Ці ведаеш ты,

капусная галава,

колькі «зайцоў» каштуеш?

*

У ржышчы жытнёвым

конік застракатаў:

яшчэ

нешта не зжата?!.

*

Шэпчуцца:

ці застацца

стаяць у вадзе,

ці выйсці

усё ж на сушу...

Азёрныя чараціны.

*

Гронкі рабіны

зачырванелі:

ўгару

горнецца позірк.