Вастрыё стралы

* * *

руіны запарушваюцца

рунь

уваскрашае руны,

неба блізка

* * *

сам-насам з незавершанасцю

што

пярэчыць перамогам

бездань ззаду

* * *

апрануты ў прамень

ніжэй зямлі

жаданняў джалы

* * *

твар вераду

ўзіраецца

углыб

не маю месца

вернутая вера

* * *

у нетрах сэрца

горкае карэнне

цень цішыні

* * *

дапытваецца смага

напрасткі

у пекле існы

парастак зялёны

* * *

ахрышчвае палёт

па-за сабой

адшукваюся

леташнія гнёзды

* * *

адлюстраванні множацца

мажлівы

серп на мяжы

* * *

у тоесамнай постаці

уздоўж

пільнуе агароджа

тут адсутны

* * *

кірункі скрыжаваныя

у скон

прысвечаны

адрозніваю зоры

* * *

пярэчаць рэчы

гіну ў гліну

твар

навыварат

* * *

жыўлюся немажлівасцю

цвікі

нацэльваюцца

ўпартая апора

* * *

вясткуюць папярэднікі

услед

настойліваму целу

ветах свеціць

* * *

ахвяры абуджаюцца

нажы

з ядаюцца іржою

чую рэха

хлеб аржаны

* * *

у горадзе радовішчы

дзе родзіч

дзіравы посуд

пасткі ў пустаце

* * *

над межамі імжа

спажытак кажа

каменням мякка

манекен чужы

* * *

скы маюць вочы

ў чэрапе пячор

нераспазнаны прашчур

сёння позна

* * *

празрысты цень

праз цела нацянькі

страла спявае

* * *

сцізорыку карціць

з крыніцы прысак

збяруцца ўраз

абразы

месца досыць

* * *

адольваю адлегласці

цаны

сабе не маю

у сцяне каменне

* * *

развязваецца вузел

вязні зла

у помсцеспеюць

месяц у лязе

* * *

даведваюся кошты

на сваім

настойваюць nay торы

вечны лішак

над гарадамі воблакі

ў зямлі

блукаюць норы

раптам старажытны

* * *

варочаюцца жорны

зноў малы

цярплю цяпер

вымольваецца выйсце

* * *

прадбачыць сон

час іншыцца

ўначы

ў насення вочы

* * *

палічаны спачатку

чалавек

насупраць частак

частае аблічча

* * *

у каменя імя

знікае замак

імгненні — вокны

раюся з травой

* * *

загойваюцца сны

ураздарож

сустрэчы вабяць

вострая самота

* * *

у садзе дрэвы

дзверы дзесьці

дзеці

шукаюць асалоду

звер услед

* * *

праз шкло павелічальнае

нябыт

глядзіць людзьмі

падобныя адбіткі

* * *

у смерці мера

свечка растае

старое веча

* * *

прадонне з крыку

ноч у дні —

крумкач

трымаецца ў руцэ

галінка лёсу

* * *

маўчанне

мучыць

меч

ерэтыкі

ратуюць веру

ад шчыта пачатак