Выбраныя творы

НА ТЭРАСЕ

На шырокай тэрасе —

Радасьць звонкай гітары.

Нехта сэрцам стараўся

Дагадзіць маёй мары,

Дагадзіць маёй песьні

На сулад, адмыслова.

I спляталіся цесна

Гукі струнаў у слова.

I я слухаў той голас —

Сілу тонкай прынады.

На жыцьця майго полюс

Паплылі сэрэнады,

Паплылі нада мною,

Над маёю самотай

Хараством, цяплынёю

I салодкай пяшчотай.

Я ў пакуце пакора,

Засмучоны салоўка.

Непазбытае гора,

Як на горле вяроўка.

Боль праходзіць праз прызму,

У пачуцьцях — замова.

I на Капры капрызна

Ў песьню просіцца слова.

АГАВА

Выразаеш сэрца на агаве

I гаворыш любай пра пачуцьці...

Ты разьбою памятку паставіў,

Як разбой эротыка ў закуцьці.

Ты красу зялёную параніў

Беднай жыцьцярадаснай расьліне.

I стаіць яна ў набожным стане,

Чуе ў садзе музыку Расьсіні.

I свае мясістыя далоні

Разьвінае, молячыся сонцу.

Вось любоў у залатым палоне,

А твая палошчацца ў палонцы!

Лёгкадумнасьць. У руцэ сьцізорык.

Сок густы і сьмяга маладая...

Колькі розных літараў і зорак

3-пад ляза на зеліва спадае!

Калі маеш сэрца, дык навошта

Выразаеш сэрца на агаве?

Усёроўна гэтым дзікім коштам

Не заслужыш прыязьні і славы.

НА ПЛЯЖЫ

Мы з табою ляжам

Блізу хвалі.

Над бязьлюдным пляжам

Сінь, каралі...

Гэта твае вочы,

Твае вусны,

I твой сьмех дзявочы

Так спакусны.

Ці ня раз плячыма

Паціскала:

Тут усё магчыма

Ў гордых скалах.

Тонкі шоўк бікіні

Скраў твой сорам...

Мора пену ўськіне, —

Мы паўторым,

Лясьнем даланямі

Па тэй хвалі,

У якой мы днямі

Пал хавалі.

* * *

Даўно завялі анэмоны...

Чужая прыйдзе — ў сьвет пакліча.

У Рафаэлявай Мадоны

Зазьзяюць вочы таямніча.

А я зірну і усьміхнуся,

I позірк мой спляту зь дзявочым,

I мы ў сьпякоце і спакусе

Напэўна шмат чаго захочам...

I разам радасьць, боль і мукі,

I ўсё, што ёсьць на белым сьвеце,

Адзіным рухам схопяць рукі

Ў гарачым поціску, прывеце.

* * *

Цыкады ў перазвоне.

I яшчаркі на скале.

Ля выспы Фаралёні

Пяюць, сьмяюцца хвалі.

Круты ўзьбярэжжа выступ

У мокрай парусіне...

Навокал урачыстасьць

Зямлі і чыстай сіні.

I небасхіл і мора

Зьвязала сонца гужам.

Дармо ад сьпекі змора —

Я выглядаю дужым.

Басонаж на каменьні,

На войстрым і шчарбатым,

Стаю, і ў захапленьні

Пяю з блакітным сьвятам.

НА ЛЁГКІМ ЧОЎНЕ

Я раніцою ў белай вілі

Адчуў усё: і кветак пах,

I рыбы смак, што налавілі,

I сілу сьвежасьці ў руках,

I кіпень песьні ў кіпарысе,

I ў сонным моры сонца ўсход...

Душа, жаданьням пакарыся,

Вядзі мяне ў блакітны грот.

На лёгкім чоўне зь сіньёрынай

Мы паплывем паўз берагі,

Зь імкненьнем, з мэтаю адзінай

Убачыць сёньня сьвет другі,

Прыгожы сьвет, гульню прыроды,

Пячору з казачным сьвятлом,

Дзе па вадзе, здаецца, бродам

Пайшоў-бы зь любай за чаўном.

Там дно глыбокае паднялі

Праменьні дзіўнай сінявы.

Там цішыня празрыстай хвалі,

Там шлях губляецца крывы.

СІНЬЁРЫНА

Даўней харошая мая

Цьвіла ў маёй краіне.

А сёньня рыхтык, бачу я, —

Сястрыца ў сіньёрыне.

I саламяны капялюш,

I ў гэткі-ж колер кудры;

I у вачох — лясная глуш,

Пагляд спакойна-мудры.

Я перайшоў вялікі мост

Адлегласьці і часу.

I падымала песьня тост

За дзень вясельля шчасных.

Так зразумелай мовай мне

Сьпявала сіньёрына.

Ласкавы голас зазьвінеў

Далёкім успамінам.

I маладосьць ізноў са мной,

I сонца ў кіпарысе...

I ў сьне стаяла пад сасной

Вясёлая Марыся.

АЗАЛІЯ

Вясна ў цябе, Італія!

А Капры — сьветлы кут.

Цьвіце, гарыць азалія —

Пунсовы гэты цуд.

Вунь краскамі вясёлымі

Штурмуецца гара.

Пялёсткаў іхных полымя,

Як раньняя зара.

I сонца над азаліяй,

I морскі вецер дзьме:

— Азалія, — сказалі ёй, —

Ты ў залатым вязьме.

Цьвет ружаў, радасьць гэтая

Прынесена вясной.

Цьвіці, цьвіці, сагрэтая

Паўдзённай цяплынёй.

Пясьняр з ваколіц Случчыны

Нязнаным тут хадзіў, —

Вясёлы, і засмучаны,

I ўзрушаны наўзьдзіў...

Я ўсё тут бачу іншае —

Садоў інакшы строй,

Над Капры неба сіньшае...

I песьні нада мной

Пяшчотнымі ды звонкімі

Зьліваюцца ў салют.

...А ўсё-ж лугі з рамонкамі

Я не забуду й тут.

Жнiвень, 1956