Да згоды

Браты-Беларусы! Да згоды! Час прыйшоў!

Славуты час… Адказная хвіліна‚

Калі вагаецца лёс нашае Краіны‚

Ці вольнай‚ слаўнай стаць‚ як некалі‚ ізноў‚

Ці на гады‚ а мо й навек загінуць.

Да згоды ўсе! Браты! Нас лучыць САКАВІК‚

Бацькоўскаю крывёй палітыя загоны‚

Выгнанцаў на Сібір балючыя праклёны‚

Крыжы дарожныя‚ дзяцей галодных крык

Ды роднае матулі енкі-стогны.

Браты-Беларусы! Успомніце той час‚

Калі грудзьмі баронячы Краіну-Маці‚

Са зброяю плячо-ў-плячо ў гушчэры‚ гаці‚

Адзін за аднаго на сьмерць ішлі ня раз‚

Каб выратаваць сябру ў няшчасьці.

Чаму-ж цяпер брахня‚ грызота‚ сваркі‚ бруд‚

Агідна лаянка‚ даносы медналобых‚

Абрыдлыя для ўсіх амбітныя хваробы?

А час ня спыніцца‚ й гісторыі прысуд

Апляміць іх пад матчыну жалобу.

Зірні наўкол! Як радуецца агент-шпег!

Заданьне выканаў‚ справакаваў на сваркі‚

Цяпер работа ёсьць агентам Чразвычайкі —

І вусны крывяцца у гіранічны сьмех —

Па аснаму вылаўліваць на вуліцах‚ у парках.

Да згоды! Час! Зважай! — Нясецца кліч з гаёў.

Сынкі мае! Хутчэй! Краіна — ваша Маці

Даруе кожнаму радзімаму дзіцяці‚

Калі вы дружныя й адважныя ў баёх

Зноў разам прыдзеце за Край змагацца.

Ён любы мне. Ён — дарагі.

Ўгары — Пагоні бег няспынны‚

А з кута ў кут на берагі

Плыве Сьцяг роднае Айчыны.

Гляджу на нумара красу;

Зьвіняць: чатыры-шэсьць-чатыры…

Кангрэс — сьпяваюць верасы‚

Другі — грукоча сэрца шчыра.

Ён любы мне… Ён — мой мандат.

Хвалюе грудзі шчасьця рэзвасьць.

Ён гонар мой. Я — дэлегат.

Я галасую: нязалежнасьць.