Да згоды

Радзіўся Ты у Менску Беларускім‚

Пажарам Край дыміўся ў вагні.

Наўкол чужынцы на палетках вузкіх

Тапталі скарбы нашых родных ніў.

Народ стагнаў‚ угору ўздымаў рукі‚

Лавіў сьвятла недасяжны прамень.

Быў цяжкі час. Сярод нясьцерпнай мукі

Зьявіўся Ты‚ прыгожы‚ сьветлы Дзень.

Цудоўнай зоркай ўзьняўшыся высока‚

Народу шлях да волі асьвяціў‚

І зашасьцелі казкаю асокі‚

Мінулай славай лес загаманіў.

І Край ажыў. Народ паймкнуўся к сьвету‚

У вачах крынічыць радасьці струмень.

І нашых продкаў слаўны запаветы

Ўваскросьлі ў гэты незабытны дзень.

Вялікі Дзень! Нічым Цябе ня сьцерці!

Стагодзьдзям нат Цябе не перажыць!

Вякі мінуць‚ а Ты ў народным сэрцы

У песьнях‚ былях будзеш жыць!

Імчыцца цягнік скрозь туманы балот;

Вагоны бягуць чарадою;

Адзаду застаўся купнік і чарот;

А сум?.. Сум няўмольна са мною.

Мінаюць загоны‚ мінаюць лясы‚

Вазёраў крыштальныя хвалі…

О‚ колькі змаганьня маўклівай красы

Палескія нетры схавалі!

Вышэй уздымайся‚ стальны малаток!

Выкоўвай жыцьцё Беларусу!

Ідзі бараніць свой радзімы куток!

Народ вызваляць з-пад прымусу!

Даволі ўжо енкаў! Даволі пакут!

Даволі цярпець ад чужынцаў!

Гісторыі блізіцца помста-прысуд

Усім прайдзісьветам-злачынцам.

Вышэй уздымайся‚ мазольна рука!

Мацней бі ў зялезныя грудзі!

Куй долю і волю свайго мужыка!

Выводзь з-пад апекі у людзі!

Залатым узорам заіскрылі зоры‚

Заіскрылі зоры у чароўным сьне;

Беларуса гонар‚ уздымайся ўгору!

Угару! Да зораў! Насустрач вясьне!

Дух бунтарны‚ зорны‚ горда — непакорны —

Ў барацьбе няўкорны вольных дум узьлёт

Разам з сонцам раньнім заклікай к змаганьню!

Заклікай к змаганьню вынішчыць прыгнёт!

Ўжо на родных гонях ня стрымаць Пагоні.

Ня стрымаць Пагоні‚ рвацца на прастор;

Ўвысь узьняўся сьмела Бел-Чырвона-Белы;

Бел-Чырвона-Белы залунаў да зор.

Шапаціцца восень залацістым лістам‚

Валавяны хмары гоніць угары.

Паравоз імчыцца з дзікім сьмехам-сьвістам

Праз палі‚ балоты‚ цераз гушчары.

Кратае‚ казыча‚ хіліць вецер вецьце‚

Гойдае галінкі кашлатых сасён.

Палахліва сыпле жоўтае амецьце

Залаціста — лісты амярцьвелы клён.

Стужкамі удалеч распаўзьліся сьцежкі;

Журавоў у вырай плыве ланцужок;

Міла мне усё тут: імшары‚ алешнік‚

Саламяны стрэшкі‚ мурагу стажок.

Кіньце‚ кіньце сьпеў тугі

І бадзёрым крокам

Праз палеткі‚ праз лугі‚

Як акінуць вокам‚

Сьмела‚ радасна шагай!

Волю‚ славу здабывай!

Хай наўкол сьнягі‚ туман!

Ныюць у грудзях раны!

У бязьмежны акіян

Стараны каханай

Сьмела‚ радасна шагай!

Волю‚ славу здабывай!

І адказам на тэрор‚

На Крывіцкіх гонях‚

Дамо ворагу адпор

Пад сьцягам Пагоні.

Сьмела‚ радасна шагай!

Волю‚ славу здабывай!

Радзіла нас арліца

Быў бацькам карабін;

Маланкі ў навальніцу

Нас песьцілі ў вагні;

Выхоўвалі нас буры‚

Баюкаў сівы бор;

Скрозь хмары і віхуры

Шугалі мы да зор

Гарыць паходняй раньне

Ідзём мы у паход

Зацятыя ў змаганьні‚

Ня знаем перашкод.

Даволі зьдзекаў і прымусаў!

Даволі глуму і пакут!

Хачу быць вольным Беларусам‚

Аслабаніць свой родны кут!

Няхай не страшаць нас тэрорам‚

Ні Салаўкамі‚ Калымой!..

Людзкая помста бурным морам

Зальле чужацкае ярмо.

Пад сьцягам Бел-Чырвона-Белым

За Волю‚ Праўду‚ за Штандар

Іду я ў бой адважна‚ сьмела;

Я — сын Свабоды. Я — Змагар.

Іграе і плача ў тваіх руках скрыпка.

Звон струнаў аб горы пяе.

Дрыжыць серабрыстая ценкая нітка‚

Да зброі‚ да волі заве.

Пяе аб вялікіх‚ страшэнных пажарах‚

Аб тым‚ што наблізіўся кат‚

Аб нашых зялёных загонах-абшарах‚

Дзе марна гібее наш брат.

Пяе і імчыцца той сьпеў з буйным ветрам

На сьветлы‚ прывольны наш шлях‚

Заве беларусаў із процьмы‚ із нетраў

Пад Бел-Чырвон-Белы свой сьцяг.

Із вясковай хаты выбеглі дзяўчаты

Выбеглі у поле на шырокі шлях;

Сёньня ад аратых едуць дэлегаты‚

Едуць шукаць волі пад Пагоні сьцяг.

Сонейка іскрыцца над чыстай крыніцай‚

Ў празрастыя хвалі кідае прамень;

Раптам над сталіцай бурнай навальніцай

У блакітных далях разарваўся дзень.

Загулі гарматы з-за клёнаў кашлатых‚

Засланілі неба зялезным агнём‚

Ды жаўнер-араты ў барацьбе зацяты

За кавалак хлеба‚ за радзімы дом.

А ў сталіцы Менску з-пад Бранску‚ Смаленска‚

Із-пад Бельску‚ Вільні‚ з Палескіх балот

На загад Краіны сходзяцца мужчыны‚

Сходзяцца жанчыны на Вялікі Сход.

Дэлегат з Дубровы выступіў з прамовай:

Ў бой супраць камуны за радзімы Край!

Як зялезным звонам‚ ён агністым словам

Заклікаў з трыбуны хлопцаў на «зважай!»

Ты ў дзіўным харастве стаяла перад намі.

Так велічны‚ так горды быў твой гнеў!

Ад роспачы‚ тугі сьціскала кулакамі…

У вачох агонь маланкава зіхцеў.

І раптам‚ угару з мальбою ўзьняўшы рукі‚

Ты абвяла бязьмежны далягляд.

Там… дзесьці у тайзе‚ зьняможаныя ў муках‚

Гібеюць бацька‚ маці‚ родны брат.

І позірк той‚ як сымбаль перад сьветам‚

Нас заклікаў да новых перамог;

І на сьцягах уваскрасалі запаветны

Сьвятыя словы: Бацькаўшчына й Бог.

Браты мае! Браты-Беларусы!

Што гоніць вас ў чужы далёкі вырай?

Пакінулі Смаленск‚ Ржэў. Бранскія лясы…

А колы круцяцца‚ пяюць жалобнай лірай.

Незваротнай плыняй

Праплываюць годы.

Будзь-жа верным сынам

Ты свайму народу!

Ў горы ня згінайся

Пад цяжкім прымусам!

З гонарам трымайся

Назвы Беларуса!

Бо і наш час прыйдзе

Й нам засьвеціцж сонца‚

Промень Волі ўзыйдзе

Ясным валаконцам.

Шчасьця дні паймкніуцца

Й з дальняе дарогі

Мусім мы вярнуцца

Ў Край свой з перамогай.

І гады мінаюць за гадамі…

Палазамі Коляды рыпяць‚

Закавала рэчку ланцугамі‚

Замяло зямельку саванамі‚

Ды калядак нешта ня чуваць.

І у гэту сумную часіну

Пазірае Маці у вакно:

Ўсё чакае моліцца па сыну‚

Ці жывы яшчэ‚ ці мо загінуў

Яе любы‚ родненькі сынок.

Родны Край! Матуля дарагая!

Пачарнелы ад пажараў сад!

Разьвітаўся з вамі я ля гаю‚

Не сказаў‚ на колькі пакідаю‚

Ці вярнуся к Колядам назад.

Не сказаў‚ зь якім глыбокім болем

Ехаў я ў чужую старану…

І цягнуўся дзень за днём паволі

У адзіноце суму‚ як ніколі‚

Без спагады‚ радасьці‚ бяз сну.

Толькі ў мроях бачыў родны далі:

Ткуць дзяўчаты ў Слуцку паясы;

На рабінах чырваньню каралі

Над зямлёй пакутай пазьвісалі‚

Пазіраюць ў сінія лясы.

Край мой родны! Ведай: я вярнуся‚

Бо адзіны толькі маю шлях.

Зь ім Цябе ніколі не зракуся‚

Зь ім іду да вольнай Беларусі

Пад Пагоні пераможны сьцяг.

Куды-б цябе лёс ні закінуў‚

Якім-бы ні джаліў асьцём‚

Сваю дарагую Краіну

Любіць мусіш больш за жыцьцё.

Напорная моладзь‚

Хадою упартай

Ідзі пад Пагоні Штандар!

Хоць ветры сваволяць‚

Грукочуць гарматы‚

Ты — новай прадвесьні ўладар.

Зьвініць звон Сафіі‚

Плюскочуць азёры‚

Шуміць пушча славай былін…

Хай выюць стыхіі!

Адважна‚ бадзёра

Шукай палымністых пуцін!

Ты — гонар народу‚

Ты — войнік Краіны‚

Ты будучай славы пясьняр‚

Скрозь шал непагоды

Рашуча‚ няспынна

Ідзі пад Пагоні Штандар!