Машыны неба

Гiсторыя, якой не было

Дым паганы, дым паскудны,

Гэць у мех!

Мех вялiкi, мех магутны,

Едзь уверх!

Пот i сьлёзу, пот i сьлёзу,

Злыдзь — ганi!

Над бярозу, над бярозу

Выцягнi!

Над народы, над гароды,

Над зямлю!

Дай пароды, дай уроды,

Ай-люлю!

А потым мужык аж паперся на высь,

На самай высознай бярозе павiс

Ды хутка на траўку зялёную споўз,

Нiбыта павольны сьлiмак альбо смоўж.

Апасьля яго судзiлi,

А лятаць забаранiлi,

I ад гэтае пары

Ён падаўся ў песьняры.