Паляванне ў райскай даліне

*

Стаяць на балоце

стагі

з аснежанымі вярхамі –

тутэйшыя горы.

*

Рэчка замерзла.

Мост

здзіўляецца лёду:

адкуль ты ўзяўся?!.

*

На непарушным снезе

лёгкі заечы след

і чалавечы —

цяжкі.

*

Ялінка на сметніку.

Вось і ўвесь Новы год!..

Вось і ўсё наваселле!..

*

Зімовае сонца.

Імкнуцца ўстаць

са снежнай пасцелі

цені.

*

Зіхоткая поўня –

акно,

з якога

глядзіць у душу нябыт.

*

Парушаны мур:

чырванее жар —

цэгла ў бязмежжы

сцюжы.

*

Снежная горка.

Дзеці

злётваюць долу —

ці, можа,

увышыню?!.

*

Чакаем таксоўку ўначы:

чарга

пасунулася на адно месца —

і то весялей.

*

Зімовыя прыцемкі:

снег настае,

растае наваколле.

*

Вісяць між пупышак

замерзлыя кроплі —

таксама

вясны чакаюць?

*

Абудзіўся сярод суровых

зімовых палеткаў:

куды пацячэш,

ручай?!.

*

Які пахмурлівы небакрай!..

Адтуль

вясна надыходзіць.

*

Чырвоны дом на гары —

уволю

я ў ім нагутарыўся б

з цішынёй.

*

Бягуць ручаіны

у полі —

звівы

жвавай гаворкі.

*

Бярэзіна

і без лістоты,

шпакоўня

і без шпака —

пытанні, узнятыя ўгору:

ці не забыўся

пра іх сакавік.

*

Беляць у садзе вясновым

камлі —

галіны

самі пабеляцца неўзабаве.

*

Вісіць і не падае

у паветры

зялёны дождж:

ніцыя вербы зазелянелі.

*

Не бойся цячы, ручай,

у яры і ў ямы:

рака

цябе не забудзе.

*

Вясновы самотны вечар.

Гуляе дзяўчынка

у хованкі з маладзіком.

*

Ля лазні

бярозы ў набраклых пупышках

і дзед-прадавец

з вязкай леташніх венікаў:

не спазніўся?!.

*

Гром загрымеў —

і адразу

аціхлі ўсе галасы,

нябёсы гавораць!

*

Першыя кроплі дажджу:

на плітах

азбука кропак.

*

Ладкуюць гнёзды гракі:

абламанае вецце

зноўку

вяртаецца дрэвам.

*

Здалечыні,

праз начную імглу,

агеньчыкі замігцелі:

адзіны ва ўсім наваколлі дом,

што не спіць, —

бальніца.

*

Вішня наўскрай дарогі,

спяшайся

першаю расцвісці —

у пчол

абранніцай будзеш.

*

Кроплі дажджу

пастукаліся ў акно —

ці мо самі нябёсы?!.

*

Прарэзаліся на градках

стрэлкі цыбулі:

вачам дзівунак.

*

Ходзіць паважны грак

між квітнеючых сліў

па двары — г

аспадар,

што вярнуўся з замежжа.

*

«Даў Бог —

пражыла цэлы век,

а не ведаю,

у якім баку сэрца...» —

бабулі

ў царкоўным падворку.

*

Шчыміцца ў плот

цікаўная крапіва:

што тут,

у агародзе?

*

Вішні цвітуць —

і кветкі

маюць свой цень?!.

*

Вяду вясноваю вуліцаю

з бальніцы

маці сваю старую —

вяду

сваю старасць.

*

Бэзавы куст заквітнеў —

у доме

парасчыняліся вокны.

*

Крывенькая яблыня ў полі —

хоча ЎЦЯЧЫ

з гэтага месца,

дзе пасадзілі?!.

*

Цвітуць на бальнічным двары

жоўтыя дзьмухаўцы —

уцеха

вачам чыімсьці.

*

Селяцца ў коміне хаты

вароны —

зрабіцца

чарнейшымі захацелі?

*

Калючы асот —

але вунь, глядзі:

пчала з ім сябруе.

*

Дом

з каляровымі аканіцамі —

матылькі

разгарнулі крылцы?!.

*

Мокне на беразе возера

з вудай рыбак —

злоўлены язь

ловіць ротам дажджынкі.

*

Зона.

І як вы зайшлі,

бярозы,

туды — за калючы дрот?!.

*

Старыя дамы:

хацеў бы

зайсці ў кожны з іх,

у кожным

пажыць хвіліну.

*

Сеў матылёк на куст

квяцістага бэзу —

і ўбачылі ўсе адразу,

які фіялетавы бэз,

а матылёк — бялюткі!

*

Паўзлазілі дзеці на дрэва:

дом,

што дарослымі не заняты.

*

Ледзьве відаць яго —

а запоўніў

сабою ўсё паднябессе:

жаўрук спявае.

*

Бульба цвіце.

У рамонкаў

круглыя вочы.

*

Вадасцёкавая труба —

увага,

што скіравана адразу

у неба

і ў дол.

*

Бярэзіна ўсохла,

а ў вершаліне

красуе зялёная амяла:

пераможца лёсу?!.

*

Каля зялёнага дрэва

скульптура з дрэва:

маўклівая спрэчка

пра дасканаласць.

*

У вёсцы.

Як дзіўна зноўку пачуць

гаворку,

знаёмую з немаўленства,

ад незнаёмых людзей.

*

Ускрай маладога жыта

сінія васількі —

сінія буквіцы

ў кнізе лета.

*

Сохнуць на плоце збанкі:

штыкеты

займелі галовы?!.

*

Хаваецца між дамоў

зіхатлівая поўня —

цыганка нябёсаў.

*

Вышэй за царкву

комін фабрычны:

дым

таксама малітва?

*

Вецер павеяў,

закалыхаўся зялёны чарот –

і ўзнікла

РАЗМОВА.

*

Перасяляемся.

У кватэры

селіцца рэха,

у рэху –

пражыты час.

*

Павырасталі рамонкі

вышэй за рэйкі:

старая вузкакалейка.

*

Усё ў ім галініцца,

усё разнастайваецца,

усё

няспыннае паўтарэнне:

дрэва —

ці, можа, само жыццё?

*

Косяць —

але ні для кога:

такі твой лёс,

трава гараджанка.

*

Не замінайце,

ветахі ліхтары,

дзівіцца на поўню.

*

Па-над запруджанай вуліцай

лётаюць жвавыя матылькі:

машыны гэтак

не могуць.

*

У горадзе бор —

ацалелы гурт

упорлівых абаронцаў.

*

Руіны даўняга замка.

Якая з гэтых сцяжынак

вядзе ў саму даўніну?

*

Навеялася да весніц

хваля пяску —

хваля мёртвага часу.

*

Сцелецца ў жыце

сцежка —

развага

жыцця пра жыццё.

*

Тэлефон аўтамат

на рагу дзвюх аціхлых вуліц

перадумвае,

што чуў за дзень.

*

Вярбіны,

нахіленыя па-над ракою:

як гэта —

плынь цячэ,

а іх адлюстроўванні

застаюцца?!.

*

Спахмурнела —

і глыбіня

вярнулася наваколлю.

*

Стромкія дрэвы:

яны адны

заўжды памятаюць

пра неба.

*

Канчаецца дзень —

у дрэў

выраслі цені.

*

Пад плотам

пасохлы дзядоўнік

і дзед-жабрак:

пабрацімы?!.

*

Шчаслівіцы-вербы:

такая сухмень —

а яны з ракою.

*

Бяроза каля царквы —

дзве белыя постаці

прыгажосці.

*

Дождж!.. Дождж!..

І дзе ты быў усё лета?! —

плачуць сады.

*

Падаюць дзічкі ў траву —

і адтуль цікуюць:

ці хто іх возьме?

*

Старая таполя

з парэпанаю карою —

няспынна цякуць

па ёй ручаінкі часу.

*

Такая празрыстая далячынь –

відаць

нядаўняе лета.

*

Зграбаюць жанчыны ў кучу

апалае лісце —

і вось ляжыць перад імі

яно, быццам дзіўны

упаляваны звер.

*

Марудныя доўгія чэргі —

яны адны

яднаюць усіх сягоння?

*

Дождж церусіцца —

дым

не бачыць, дзе неба.

*

Згусціўся туман —

і вокны дамоў

сталі вачамі

прасторы.

*

Уранку я выйшаў з дому

і ўвесь дзень ішоў

у кірунку да сонца.

Якім супярэчлівым

аказаўся мой шлях!..

*

Якая прагная гліна!..

І з жабрака

сцягвае боты.

*

На скрынцы для смецця

цярпліва

сядзіць крумкач.

Раніца ўвосень.

*

На небе туман,

на зямлі слата:

наша, надвор'е?

*

Расклалі ля рынку

цяпельца

і грэюць рукі:

армяне ў Менску.

*

Ці калі-небудзь

сюды вярнуся?!.

За плынным акном

тасуюцца краявіды.

*

Снег усцілае зямлю,

на снег

сцелецца жоўта-барвовае лісце:

мастачка-восень.

*

Пад небам асеннім

калодзежны журавель:

скардзіцца, што не можа

лётаць?!.

*

Выйшла з аўтобуса

і азіраецца —

ці яе

гэты прыпынак:

старая перасяленка.

*

Над курганамі туман —

ці дым

вогнішчаў старажытных?

*

Зіма ў лістападзе!..

У скутай рацэ

плаваюць качкі.

*

Убілася ў берагі

і заўзята

габлюе рачную плынь:

руплівіца-кладка.

*

У лужыну зазіраюць

познія дзьмухаўцы:

там — сонцы?!.

*

Вагаецца вецце

асенніх дрэў —

і вагае,

аплёўшы сваімі ценямі,

дом.