Лупы

* * *

Я не забуду ніколі

Таго, чаго не было.

Самае каштоўнае тое,

Што не адбілася.

Тое, што ў верагоднасць

Адно безнадзейна сышло.

Ці белай ноччу скрозь трызну

Нахабна прыснілася.

· · · · · ·

Людзям шкада ілюзорнага,

А не рэальнага.

Самага запаветнага.

Неба зялёнага зорнага.

Кахання стохвальнага.

Ўласнага!

Неверагодна адметнага…

* * *

Мне для зменаў

Хаця б штуршок –

Можна

кароткі электрашок.

Можна

запіску з чужой

планеты.

Можна

пылок з залатой

каметы.

Можна

каханага першыя

слёзы

Ці Маргарыты

мімозы.

Ці падарожжа на

субмарыне.

Ці хаця б зашмаргу на

галіне…

Мне для зменаў

Хаця б штуршок –

Пакаштаваць першы раз

арцішок…

Фатограф

Да страху смерці

хачу спакою.

Сама свае пачуцці мыю

і сартырую.

Душэўныя станы малюю

І складаю ў

альбомы.

(Ад стомы?)

Ў маёй галаве

Забабоны-сомы

Паядаюць

ідэі-малькі.

(Матылькі?)

І не бачна з вудай рукі…

* * *

Джону Ленану і Андрэ Брэтону

Я напалову разрэзаная вакном.

Як глухі, успрымаю фразы.

Я пабеленая чорным сукном.

Мне што зоркі, што стразы!

Паштовымі знакамі думак

Тэлеграфую сваёй штодзённасці.

Праз вены гульнёвых лунак

Шукаю шлях да сваёй натхнёнасці.

Абкружаная колам бяспекі,

Як кветка ў старым палісадніку.

Вакол – парэчкі-калекі

Ды зграя агрэстаў-здраднікаў.

* * *

Т.Л.

Я спустошаная,

нібы голеная галава вар’ята.

Трава скошаная.

На ёй – маленькія кураняты.

Шпарка гойсаюць,

імпульсуюць.

Гучна квокаюць,

пратэстуюць.

І пытаннямі душу псуюць.

· · · · · · ·

Я нямоглая.

Я калечаная.

Я нібыта адчалавечаная.

Я з узорчыку выбіваюся.

Кіпцюрамі ў глотку ўпіваюся

· · · · · · · ·

Я змагаюся…

* * *

Навошта

ў шчырасць

гуляць?

Калі яна ёсць –

Яе не адняць.

А спаборнічаць

у гэтым

смешна!

Я б нават

сказала –

грэшна!

Хто згуляе

шчыра

ў слова,

Каб кранула

вуха

мова?

Хто складзе

найлепшы

верш?

Хто аддзячыць

шчыра

найперш?

Не, ну што за

недарэчнасць?

Я амаль-амаль

пераканалася:

Хто шчыруе,

Той, на жаль,

не вечнасць.

Вось і шчырасць

ўжо

няшчырая

Засталася…

* * *

Безасабовая асоба,

Персона нон-грата.

Таварышы, даю

гарант,

Што ён транжыр і мот,

і франт!

Ну, сатрап, я выкрыла

Ўсю чорнасць

тваіх думак!

Я ведаю: хаваеш

кампрамат

Пад выглядам

цывільных клунак –

Цудоўны шчасця апарат!

Ты ведаеш, што я

мацнейшая

І што душа мая

сачнейшая

За твой крывавенькі

сухар!

Ты да таго ж яшчэ

глухар!

І нарцысіст.

Педагагіст

недавучаны!

Прагматызмам

засмучаны.

Каханнем маім

скручаны і …

Перавучаны.

* * *

Крохкім шарошам

па хлюпкай вадзе

цягнем-пацягнем

пачуцці.

Смелыя вобразы

новых ідэй

ёсць на якой

валюце?

Смелыя вобразы

новых ідэй

ёсць на якой

валюце?

Крохкім шарошам

па хлюпкай вадзе

цягнем-пацягнем

пачуцці…

* * *

Сярэдзіна красавіка, лічы.

Яшчэ вясны ні ў водным

воку ў надвор’я.

І людзі клопат праяўляюць,

І раюцца сузор’і.

І снег ідзе, не даючы

вясне падняцца.

Адкуль вясну яшчэ чакаць?

Адкуль ёй ўзяцца?

· · · · · · ·

З народжанага намі…

* * *

Штучнае сонца прабегла па вокнах трамвая.

Ён за натоўпам вочы свае хавае.

Круглыя сінія вочы няўмела хавае.

Я адчуваю бязлітасны пошчак дыхання.

Як утрапёная, сціпла чакаю спаткання.

Мілага, яснага, доўгага цудаспаткання.

Я канчаткова губляю надзею.

Ціха кладуся, няўмела балдзею.

Дзе я? Нідзе! Я чакаць не ўмею...

* * *

Я сабе яшчэ не веру.

І даўно не веру вам.

Я не бачу меры меру,

Я знішчаю бруд і хлам.

Я адчула рыфму рыфмы.

Я паслухала ўсход.

Мне сказалі праўду:”Міф – мы”.

Я заткнула хлусу рот.

Я – як ружы чайнай кветка,

Адчуваеш стогн і пах.

Мне мая патрэбна клетка.

Толькі мой патрэбны страх.

* * *

З любога вакна можна крыкнуць: ”Вярніся!”

Ў любым люстэрку можна ўбачыць сябе.

Любой вадой можна змыць зайздрасць.

І толькі сваім святлом – ажывіць.

Любымі нагамі можна дайсці да мэты.

Любымі крыламі можна даляцець да неба.

Любымі вуснамі можна сказаць праўду.

І толькі сваімі словамі – шчыра.

Любым глытком можна спаталіць смагу.

Любой рукой можна спыніць забойства.

Любым штрыхом можна шэдэўр закончыць.

Але толькі – калі ты сам яго пачынаў.

Там…

натхнёная Барадуліным

Мы ўсё імчымся.

Спяшаемся некуды.

І толькі відны

Сляды на раллі.

Мы марым аб цудзе.

І строга судзім.

І ўсе мы там будзем.

Ці ўжо былі…

* * *

Мой настрой хістаецца так,

Як хістаецца FM-хваля,

калі шукаю радыё-Свабоду.

Ні выйсця няма, ні броду.

Разагнацца трэба і скокнуць

у ...

прахалоду.