Лупы

* * *

Мая душа – старая майка

на брытэльках…

Вісіць і сушыцца на сонцавых руках.

Ах!

Час яе гайдае на нервах-арэльках.

За нітачкі-вейкі падцягвае жах…

Вось чэзне ў знямозе дурацкая майка,

Бо сушаць яе пад фармат…

Ды тут налятае ідэй новых зграйка.

І голага сонца даносіцца мат…

* * *

На цягнік –

і хутчэй.

Адсюль падалей.

Каб пазбегнуць страшнай кары.

Каб пазбавіцца ад мары.

Сесці ціха.

Да вакна прытуліцца

Й забыцца.

А прачнуцца –

Не варухнуцца –

Упасці.

Каб у свеце гэтым паскудным

Больш ні прыкрасці,

ні радасці,

ні “здрасці!”

* * *

Думак – калаўрот,

Лёс мой – абармот,

Хмара – дура.

Шчасце не знайшла,

Шчасце абышла,

Падманула.

Рэшту падлічыць,

Сутнасць улавіць

За хвіліну.

Пераблытаць час,

Ўлезці на Парнас.

Тут лавіну

Не заўважыў ты

І поўныя лухты

Душы.

Будзеш шкадаваць,

Мары марнаваць,

Есці сушы.

Падрахункі дню,

Мілага я сню...

рэдка.

То кахаю,

То люблю,

То губляю,

То лаўлю,

То пачуццямі

страляю метка.

Маці

Надзеленая зверху

трываннем

І абумоўленая спатканнем

з каханнем

Жыццё сваё амаль прынесла

ў ахвяру

Нам – жамярам,

Дзеткам-крывасмокам.

Нібыта па венах токам.

Нас нарадзіла,

напладзіла

І шчэ заплаціла

за гэта.

Манета

ў кішэні засталася.

Ад усяго адраклася,

каб нас гадаваць,

любоў аддаваць

і саграваць…

* * *

Сядзь,

блядзь!

Колькі грахоў?

Пяць…

Ну, блудніца!

Святая паскудніца!

Абшчапаная курыца!

Журыцца, яшчэ

Жаліцца, –

З усімі апосталамі

сварыцца!

Як не сорамна, шэльме,

За сябе заступацца вельмі!

І грахі слязьмі

абмываці

На руках у памерлай

маці…

* * *

Зборы хораў,

Востры нораў

Майго абаронцы.

Прасторы блакіт,

Душы неаліт –

Перамога ў гонцы.

Дзверы замкнёны,

Нож утрапёны

Крэмзае орган.

Адчыняю вакно,

Залатое руно:

Guten Morgan!

* * *

Маці і Т.Л.

Я не чую –

Я адчуваю.

Я намацваю –

Рукамі кранаю.

Я па позірку

Вызначаю

Долю адчаю.

* * *

З кожнай вясной

усё больш жыць хочацца

І ўсё менш застаецца

Часу.

Ну што за злая заканамернасць...

* * *

Серпень гультаяваты,

Як руплівы араты,

Пажынае зоры.

Зямлю абыходзіць-аблятае,

І нат дарога крутая

Не патрабуе форы.

Ён падарожнік са стажам,

Мы, як належыць, скажам

Праўду ў вочы.

Будзе душа бясконца

Глядзець на зямное донца.

Праўда, ўночы…

Клапатлівы анёл

Ва ўсіх Анёлы як Анёлы,

А мой падводзіў столькі раз:

Перакрываў ўсе альвеолы

І не дававў закончыць сказ.

Ва ўсіх Анёлы як Анёлы,

А мой – лайдак і абібок.

І задарма заўжды хвалёны,

І праляжаў да мяса бок.

Ва ўсіх Анёлы як Анёлы,

А мой нічым не дапамог.

Напэўна, каб мой розум кволы

І без яго што-небудзь змог.

* * *

Мае валасы –

пастка.

Віцебскі вецер

трапіў у яе.

Я завязу частку

віцебскага ветру

ў Менск.

* * *

Абсалютна бязвокія

вочы

Пазіраюць з неба

экрана…

І слязьмі

крываточа

рана…

Я стамлюся ад

жыцця

рана…

* * *

Мая душа –

старая сафістка,

Што хлуслівыя доказы

калнкцыянуе.

Мая душа –

цыркавая артыстка,

Што скокнуць без страхоўкі

спрабуе.

Мая душа –

галубка…

з падрэзанымі крыламі.

Мая душа –

без вёслаў

шлюпка…

З непатрэбнымі нікому

сіламі…

* * *

З вышыні майго росту

на асфальтавы брук

Звалілася сляза пякельная

з гукам, як з апраметнай

стук.

* * *

У маёй веры з’явіліся вочы –

Яна цяпер за матывацыяй надзеі

сочыць.

* * *

Звесіў нехта лесвіцу з неба.

Дзяўчынка падумала: “О! Клэба!” – І палезла.

На неба залезла.

Паблукала. Пашукала анёлаў там,

апосталаў, Бога.

Не знайшла нікога.

І назад знікла дарога.

Во нябога!