Я пчала

Што ні кажы,

А ацтэкі ведалі жыццё.

Нават іхні бог, што апякуецца творчасцю,

Сядзіць на троне з марыхуаны.

Час ад часу

Сваімі белымі тонкімі пальцамі

Адрывае каліўца,

Размінае яго,

Падносіць да носа,

Глыбока ўдыхае пах,

Кідае пакамечанае каліўца ў рот

І доўга ганяе яго языком

Ад шчакі да шчакі,

Хвіліну сядзіць задуменны,

Сплёўвае.

І так гэты ацтэкаўскі бог

Сядзіць усё сваё бясконцае жыццё:

Адрывае і сплёўвае,

Адрывае і сплёўвае…