Я пчала

Старая сівая

Ссохлая жанчына

Глядзіць на мяне.

— Вы мяне пазнаяце?

— Я не хачу.

Яна не прызнае

Ува мне родзічку,

І думка пра тое,

Што яна прыняла

Мяне за смерць,

Вельмі палохае.

Мне робіцца невыносна

Шкада яе,

Але адзінае,

На што здольная я —

Гэта правесці далонню

Па сівых валасах

Колькі разоў.

Ледзь чутна

Кажа яна:

— Мамачка, я баюся.

Але гэта ў ёй

Прамаўляе маленькае

Дзяўчо,

Якое не ведае,

Чаго яно больш баіцца:

Баіцца жыцця

Ці памерці баіцца.

І ў гэты момант

Мы мяняемся з ёю

Месцамі.

Пад ейнай сухою рукою

Сівеюць мае валасы.