Няголены ранак

+

Там, дзе пранізьліва грукае вецер у грудзі

І прымушае забыцца на цёплыя дотыкі жыта

Пакідаючы на рукох адзінае выйсьце -

Абдымаюць бясконцасьць за плечы

І

Вызваляюць словы ад інтанацыі

І

Дафніс больш не шукае Хлоі

Бо

Пенялопа даўно ўжо выйшла замуж

І

не істотна што на сьняданак выбраць

ты памятаеш толькі смак хлеба

якім

заядалі масьліны бяз костак

(хоць з косткамі мне падабаліся болей)

ты праглынаеш сьліну - нешта заклала вушы

гэта спачатку вусьціш

а потым яе так мала

і вуснамі сказ за сказам

па вуснах

ты счытваеш прагна

нішто не дарма