Няголены ранак

+

так і буду стаяць

ля пад’езду не твайго дому

і званіць а дванаццатай ночы чужым людзям

мне ніхто не адчыніць

і ніхто мяне не прагоніць

мокры куст лужыны

падарунак

што застаўся ляжаць ля дзьвярэй зьбеглага сьвята

ды абыякавасьць

якая рагоча зь мяне такой недарэчнай

гэта з ёй пасябрую

і магчыма мы пачнём жыць разам

а пасьля ў нас нават з’явяцца дзеці

якім мы ў свой гонар

не дадзім аніякіх імёнаў

і каханьне для нас застанецца

ніякага роду