Прыгоды памаўзлівай Рыскі

РЫСКА-КУХАР

Паціху-памалу Рыска ўсё больш і больш здавольвала сваю цікаўнасць. Усё менш і менш куткоў і рэчаў заставалася ў кватэры, якіх бы яна не зведала, не абнюхала ці не паспрабавала на зуб.

Аднак ёй вельмі рупіла трапіць у тую дзіўную шафу, дзе захоўваліся прадукты, і адкуль вельмі ж апетытна пахла.

Аднойчы, калі Надзейчына мама рыхтавала абед, Рыска непрыкметна залезла ў шафу і затаілася там. Мама зачыніла дзверцы, і Рыска ўзрадавалася, што нарэшце яе мара сталася явай.

Рыска ўключыла сваё начное бачанне, і церпкі, пахкі прыцемак шафы адступіўся. Яна пачала абнюхваць розныя мяшочкі, торбачкі, скрыначкі, бляшанкі, слоічкі і слоікі.

Пах гароху і бобу ёй не спадабаўся. Прыемна пахлі карэньчыкі валяр'янкі, але яны былі моцна завязаныя ў мяшочку. Тое ж і з гваздзікай, каляндрай, кменам.

Бачыць вока, ды зуб не дастане…

Адзін з мяшочкаў аказаўся развязаным. Рыска ўткнула туды сваю пыску і адчула нешта мяккае, пульхнае. Яна пацягнула носікам, каб панюхаць, і… ледзь не задыхнулася. Гэтая пульхната адразу забіла яе мокрыя ноздрачкі, так моцна прыляпілася да іх, што Рыска ажно дыхаць не магла.

Тады яна як фыркне, як чхне, а тая пульхната з мяшочка як выбухне белым воблакам!

Рыску з галавы да ног абсыпала пытляванай пшанічнай мукой, з якой Надзейчына мама пякла смачныя пірагі. Белымі сталі і іншыя торбачкі і скрыначкі.

Рыска нават перастала бачыць, бо мука і вочы ёй засляпіла. Не дапамагала і начное бачанне. То адной, то другой лапкай, а то і адразу абедзвюма яна пачала церці вочкі. Але мука ператварылася ў цеста, і яно ў дадатак абляпіла яшчэ і поўсць. А шчацінкі вусоў і броваў сталі падобнымі на тоўстыя гнуткія макароніны.

Мя-а-а-ў!… Рату-у-у-уйце! – роспачна замяўкала Рыска.

Але хто ж яе пачуе, калі нікога дома няма.

Ёй нават здалося, што нехта ў шафе з'едліва прамовіў: “Сама заварыла кашу, сама і расхлёбвай”.

Ад разгубленасці і страху Рыска заплакала і – вось дзіва! – вочы зноў пачалі бачыць.

Рыска ўзрадавалася, трохі адсаплася, перачакала, пакуль асядзе мучны пыл, абтрапала лапкі і працягвала абнюхванне.

Але ёй не шанцавала: тое, што смачна пахла, было недаступна. А тое, што можна было панюхаць і нават пакаштаваць, не мела ні прыемнага паху, ні смаку.

Рыска перабірала торбачкі, бляшанкі, скрыначкі, лапкамі адсоўваючы непатрэбныя. Незнарок яна перакуліла нейкую круглую бляшанку. З яе высыпаўся пахучы чырвоны парашок. Рыска насцярожана адсунулася ад яго.

Але пах быў такі апетытны, што яна пераадолела сваю асцярогу і наблізілася да чырвонай кучкі.

Навучаная горкім вопытам, Рыска вырашыла не нюхаць гэты вабны парашок, а пакаштаваць яго. Яна высалапіла чырвоны язычок, лізнула і…

Язык нібыта агнём апякло, з вачэй пасыпаліся слёзы. Рыска заплюшчыла вочкі і чхнула, бо ад моцнага паху ажно круціла ў носе.

Казытанне, аднак, не міналася, і Рыска чхала і чхала раз за разам.

Гэта Рыску і ўратавала, бо невядома, чым бы скончылася для яе знаёмства з чырвоным перцам, які ад Рысчынага чыху сапраўднай хмарай вісеў у шафе.

Акурат у гэты час дамоў вярнуліся мама з Надзейкай.

Яны пачулі Рысчын чых і пачалі шукаць яе. Мама ледзьве здагадалася, куды залез гэты цікаўны неслух.

Калі яна адчыніла дзверцы прадуктовай шафы, Рыска кулём выкацілася адтуль. Яна была абсыпана белай мукой і чырвоным молатым перцам, лапкі брудныя, вусы, бровы і нават галоўка аблепленыя цестам, пыска ярка чырвоная, рот разяўлены, язык высалаплены. З вачэй градам каціліся слёзы.

Адным словам – хвост тырчком, вушы стручком. І смех, і грэх…

Надзейка! – паклікала мама дачушку. – Ты зірні, што гэта за цуд! Паглядзі на сваю памаўзлівую любіміцу, пабач, што яна натварыла ў шафе…

Надзейка спачувальна засмяялася, убачыўшы дзіўны Рысчын выгляд. Яна асцярожна ўзяла котку на рукі, спачатку вычысціла яе шчоткай, выцерла сухой анучкай, а затым панясла гэтага памаўзлівага кухара ў ванну…

Перад сном удзячная Рыска, лежачы на мяккім дыванку, доўга мурлыкала Надзейцы свае дзівосныя казкі.

Якія?

Вазьмі сваю котку на рукі, пагладзь яе і паслухай…