Не можа быць

Хто рашучы – той герой

Дзейнічаюць:

САРОКА

ЛІСА

МЯДЗВЕДЗЬ

ВОЎК

ВАВЁРКА

ВОЖЫК

Лясная паляна. Ранняя вясна, цвіце кветка-сон. Дзве шыльды:

Бюро “Навіны лесу” і Атэлье “Лясное дзіва”, апошняя крыж-накрыж перакрэслена надпісам “Зачынена”.

С а р о к а размясцілася каля бюро. Непадалёку Л і с а ў доўгай спадніцы прымярае капялюшык перад люстэркам аўтамабіля, прымацаваным да дрэва.

ЛІСА.

Нішто сабе… Я проста краля!

І хто сказаў, што ў бабкі крала

Я куранят? Я іх пасла.

САРОКА.

Ды штось не стала іх пасля.

ЛІСА.

Не ўберагла ад каршуна.

САРОКА (ўбок).

Манюка добрая яна…

Тупае М я д з в е д з ь у дублёнцы і аблавушцы.

МЯДЗВЕДЗЬ.

Дзень добры, рыжая!

(Сороцы.) Прывет!

ЛІСА.

Дзень добры, сябра і сусед!

Табе не горача выпадкам?

Ты б зняў кажух.

МЯДЗВЕДЗЬ (знімае шапку).

Гарачавата… Вясна…

Ды вельмі ж угадзіла

Мне атэлье “Лясное дзіва”.

САРОКА (ўбок).

І летам будзе ён хварсіць…

ЛІСА (Мядзведзю).

Дасі у холад панасіць?

МЯДЗВЕДЗЬ.

Ты б заказала на зіму.

Што за прыколы? Не пайму.

Прыкульгваючы, ідзе пануры В о ў к у красоўках.

САРОКА.

Ой, невясёлы крок ваўчыны…

ВОЎК.

Бо ёсць сур’ёзная прычына.

ЛІСА.

Што, зноўку зайца не дагнаў?

ВОЎК. Ды не.

Я ледзь дакалыпаў

На паляну, вер – не вер.

Во, узяў не той памер!

(Паказвае на абутак.)

ЛІСА.

Чаго не зробіш дзеля моды!

Дзе, дарэчы, бегемоты?

МЯДЗВЕДЗЬ.

Ірванулі за бугор!

ЛІСА.

Нецікавы ім наш бор…

САРОКА.

А я да іх без інтарэсу.

Ёсць бюро “Навіны лесу”,

Працы – мора! Штогадзінна

Нам жыццё нясе навіны.

Абляцець не так і проста

Лес увесь… Каб паспяваць,

Мушу штаты пашыраць.

На апошніх словах прыскакала В а в ё р к а ў шапачцы з кутасом.

ВАВЁРКА (захоплена).

Згодна! Ў нас такія шаты!

САРОКА.

Я кажу цяпер пра шта-ты, Не дачула ты…

ВАВЁРКА.

Шкада…

МЯДЗВЕДЗЬ (дабрадушна).

Ой, малая дурата!

ВОЎК (Сароцы).

Можа, трэба вартаўнік?

Спаць я ўвогуле адвык,

Буду пільным…

ЛІСА.

Што там красці?!

САРОКА.

Красці можна ўсюды, здрас-сце.

Стос паперы – во такі,

Кнопкі, скрэпкі, тры цвікі…

ЛІСА.

А цвікі нашто?

САРОКА. Не знаю…

МЯДЗВЕДЗЬ.

Гаспадарка не малая…

САРОКА.

Да таго ж у нас ёсць планы

Ўзяць камп’ютэр патрыманы.

ЛІСА (іранічна).

Цуда тэхнікі, дый годзе!

ВАВЁРКА (хіхікае).

21-ае стагоддзе!

МЯДЗВЕДЗЬ.

Чымся гэтакі расход,

Лепей дзятла ўзяць на год –

Можа, справішся і так.

САРОКА.

Не скажу, што ён лайдак, Ды…

Я лепш вазьму саву.

Так закруціць галаву,

Што паўлесу аглядзіць.

ЛІСА.

Цэлы дзень, аднак жа, спіць!

САРОКА (не зважаючы).

Будзе ў нас навін – тузін!

Прыбягае задыханы З а я ц у камізэльцы.

ЗАЯЦ.

Разбягайцеся! Гарым!

ВАВЁРКА.

Што?! Гарым?

ЛІСА.

Не можа быць…

МЯДЗВЕДЗЬ.

Лес гарыць?

ЗАЯЦ.

Трава гарыць!

Запалілі два балбесы,

Што гулялі каля лесу.

ЛІСА.

Бегчы, бегчы – і хутчэй,

Покуль пяткі не пячэ.

(Вавёрцы.) Згодна?

ВАВЁРКА.

Думаю яшчэ.

САРОКА.

Гінуць мышы і жучкі,

Мурашыныя дамкі…

Што як дрэва запалае?

ЛІСА.

Хопіць каркаць, дарагая!

І ў мінулы год гарэла…

МЯДЗВЕДЗЬ.

Так, а лес застаўся цэлым.

САРОКА.

Мы аб’явім бой агню!

Трэба выбраць старшыню

Весці сход.

ВОЎК.

А дзе народ?

Ўсе па норах – ні гу-гу,

Я нічым не памагу.

ВАВЁРКА.

Чуць такое вельмі горка,

Вельмі крыўдна… Я, вавёрка…

ЛІСА.

Дробным слова не давалі.

ВОЎК.

Можа, скажа наша краля?

(Думае.)

Дзе ў нас вёдры і багры?

САРОКА.

Ўсё прысвоілі бабры,

А на шланзе сам ты спіш.

ВОЎК.

Гаваркая ты… Акыш!

Сплю, бо холадна ў бакі.

Доля злая. Лёс такі.

ВАВЁРКА.

Я хвастом! Нашто вада?

МЯДЗВЕДЗЬ.

Ой, малая дурата!

ЛІСА (прынюхалася).

Падбіраецца… О Божа!

Дыму проста не выношу.

Алергія і мігрэнь…

МЯДЗВЕДЗЬ.

Выверну я гэты пень,

І тушыць мы будзем пнём.

ЗАЯЦ.

Разам справімся з агнём!

Ну, пабег далей…

САРОКА. Бяжы.

Ўсім сустрэчным раскажы!

Заяц, бегучы, ледзь не збіў з ног В о ж ы к а, які валачэ большы за сябе вогнетушыцель.

ВОЖЫК.

Эй, лягчэй на паваротах!

ЗАЯЦ.

Выбачай, мая работа –

Ўсім звярам паведаміць,

Што пажухлы дол гарыць.

(Пабег.)

ВОЖЫК.

Што, панове, лясы точым?

САРОКА.

Ды звычайны сход рабочы.

ВОЖЫК.

Бачу, бачу… Ля-ля-ля

Языкамі, а пасля…

Покуль сход у вас кіпіць,

Пачалі канаву рыць

Два дзікі – без лішніх слоў.

ВОЎК.

Дзік капае – будзь здароў!

САРОКА.

Засцілае дымам неба…

МЯДЗВЕДЗЬ.

Пень, гляджу я, без патрэбы.

(Вожыку)

За сіфон цябе хвалю.

Я здагадлівых люблю!

ЛІСА.

Невыносная задуха! Я пайшла.

ВОЖЫК.

Бывай, хітруха!

(Вавёрцы)

А цябе, дзіцячы сад,

Ўжо даўно шукае брат.

Збіўся з ног…

МЯДЗВЕДЗЬ.

Бяжы, малая…

ВАВЁРКА.

Вы знарок? Наўмысна? Зна-аю…

ВОЖЫК.

Каб я лопнуў! Не маню!

ВАВЁРКА.

Мы аб’явім бой агню!

САРОКА.

А на першай паласе

“Ганьба воўку і лісе!”

Загаловак будзе…

ВОЖЫК. Дзе?

Ты б газету перш адкрыла,

А пасля б ужо кляйміла.

ВОЎК (гледзячы на ногі).

Гэты чортаў “Адзідас”

Разагнацца мне не дасць:

Лапы прэюць і баляць…

Трэба, мусіць, выкідаць…

(Скідае красоўкі.)

Добра, я таксама з вамі…

САРОКА (адлятаючы).

Я вярнуся са звярамі.

Сабяру мясцовых птушак,

І агонь як стой патушым.

ВАВЁРКА.

А я вёдры вам знайду.

МЯДЗВЕДЗЬ.

Разам рушым на бяду.

ВОЖЫК.

Адратуем родны лес!

ВОЎК.

Бо пражыць не можам без.

РАЗАМ.

Толькі дружна, толькі ўсе мы

Разам пойдзем на праблему!

Звяры выстройваюцца ў шарэнгу, спераду Вожык

з вогнетушыцелем, замыкае Вавёрка, камандуе Мядзведзь.

МЯДЗВЕДЗЬ.

Аць, два! Аць, два!

ВАВЁРКА.

За-га-рэ-ла-ся трава.

ВОЖЫК.

Хто рашучы – той герой!

МЯДЗВЕДЗЬ.

Левай! Леваю!

Прыбягае Заяц.

ЗАЯЦ. Адбо-о-ой!

МЯДЗВЕДЗЬ.

Як? Мы дзейнічаць рашылі!

ЗАЯЦ.

Дзеці самі патушылі.

ВОЎК.

Мог красоўкі не скідаць.

ВАВЁРКА (расчаравана).

Я ж хацела паспрыяць…

ВОЖЫК.

Шчэ не знаў такога бор:

Быў у нас вучэбны збор!

РАЗАМ.

Толькі дружна, толькі ўсе мы

Разам пойдзем на праблемы!