Не можа быць

КІСКА, НЕ ПАДМАНЕШ!

Дзейнічаюць:

КОШКА-РЫСКА

МЫШ

Каля норкі ў куце пакоя з меланхалічым выглядам, заплюшчанымі вачамі сядзіць К о ш к а.

На самай справе яна напружаная і ў чаканні здабычы.

КОШКА.

Дык злаўлю ці не злаўлю

Гэта дробнае стварэнне?

Бо канчаецца цярпенне

І затрымкі не люблю.

МЫШ (выглядваючы з норкі).

Твая справа – паляваць,

Мая справа – уцякаць.

КОШКА (пазяхаючы).

Мае вочкі моцна спяць...

МЫШ.

Не падманеш мяне, кіска.

Ты як тыгра тая – ў рыску.

Як заціхла – кепскі знак...

КОШКА (абурана).

Ды сяджу я проста так!

Проста села і драмлю,

Цішыню, спакой люблю.

МЫШ.

Хопіць хітрыкаў, кісуля!

Там, дзе ты, ніякіх гуляў

Не бывае ў мышанят.

КОШКА (цікуючы за Мышшу).

Разумею... Кожны рад

Жыць бяспечна... Я таксама.

“Будзь хітрэй!” – вучыла мама.

“Вуркачы, ля ног патрыся –

Малачка прыбудзе ў місе.”

Вось, сяброўка... Павучыся!

МЫШ.

Хто сяброўка? Я? Аж смех!

Прытварацца, кіса, грэх.

Хто прытвора – той і хлус,

Ненадзейны з ім хаўрус.

Вакол пальца абвядзе...

КОШКА (шэптам).

Сцеражыся... Быць бядзе.

Кошка лоўка скокнула – і злавіла Мыш. Тая вырываецца.

МЫШ.

Памажыце! О-ё-ёй!

КОШКА.

Дарагуша,

Я з табой, ты павер,

Не буду злой.

(Гладзіць Мыш па спінцы.)

Пагуляю ды пушчу...

МЫШ.

Не жадаю! Не хачу!

КОШКА.

Раскрычалася, нібыта

Рэжуць...

Гэта перажытак –

Есці шкуркі... Паўтараю...

МЫШ.

Не хачу і не жа-да-ю!

КОШКА.

Пачала лемантаваць... Так расхочацца й гуляць.

Кошка забаўляецца з Мышшу.

Як забаўна: перш схапіць,

Потым крышку адпусціць –

Хваць, і зноў у кіпцюры...

Во якія мы звяры!

(Мышы.)

А давай цябе падкіну

І злаўлю. Ты згодна?

МЫШ (з жахам).

Гіну!

КОШКА.

Не! Прыдумала: бяжы Ды закручвай віражы.

Яны бегаюць па крузе, пакуль Мыш не аказалася ў лапах.

Хочаш, я з павязкай буду.

Ёсць гульня “Хавайся ў бульбу”.

Ты хаваешся...

МЫШ.

…ў нару?

КОШКА.

Ой, са смеху я памру.

(Завязвае сабе вочы.) Ну, бяжы...

МЫШ. Бягу.

КОШКА. Хутчэй!

Я злаўлю і без вачэй.

(Лёгка ловіць Мыш каля самай норкі.)

Як гуляем мы цікава!

МЫШ (бярэцца за галаву).

Я прапала! Дрэнь забава!

(Сабе.)

Што, папалася, дурніца?

Кошка мышцы – не сястрыца.

(Думае.)

Дык чаму яна вучыла?

Быць хітрэйшай?

Вельмі міла. Паспрабую.

(Кошцы, лісліва.)

Дарагая,

Ты прыветная такая...

Незвычайная... Дальбог!

Вушкі! Ножкі! Галасок!

Я такіх не сустракала.

КОШКА.

Вось і мама мне казала...

МЫШ.

Ты астатнім не раўня,

Дык прыходзь сюды штодня.

(Гладзіць Кошку па хвасце.)

У кацінае пароды

Ёсць сапраўдныя уроды,

Выбачаюся... А ты

Ну не котка – дух святы!

КОШКА (млее ад задавальнення).

Ну яшчэ б! Лавіць лаўлю,

Але шкурак не цярплю!

Пагуляю толькі крышку...

МЫШ (у залу).

І замучу гэтак мышку.

КОШКА.

Кампліменты чуць нязвычна...

МЫШ.

Заслужыла...

(Ірванулася і ўцякла з кіпцюроў.)

КОШКА (азіраецца).

Дзе здабыча?

Дзе мыша мая? Куды Збегла?

МЫШ (выглядваючы з норкі).

Далей ад бяды.

Хто хітрыць, як калабок, Сам трапляе на кручок.

КОШКА

(расчаравана разводзіцць лапамі).

Зноў з пустымі... Як заўжды!