Забі ў сабе Сакрата!

***

У мяне растуць гады.

Хутка я сканаю.

Кім зраблюся я тады?

Белым папугаем.

МАРЖОВЫ СЬВЕТ

Мне не спасьцігнуць гэты сьвет

3 крывавага нажа,

Мне не спазнаць жыцьця сакрэт,

Падобны да маржа.

Я ўсё жыцьцё мяшкі цягаў

І адарваў руку,

Бо Бог мне розуму ня даў

І кінуў у раку.

І я таксама ўсім багам

У горадзе Баку

Сябе такога ня аддам -

І амба мараку!

***

Першы ў сьвеце вершатворца -

невэрбальная прастора.

3 гонарам, нібыта ў горца,

як пазбыцца мне ад гора?

Гэта ён лічыў сакрэтам -

паскідалі крылы коні.

Вось якім быў ён паэтам!..

Вось яны, на падваконьні!..

***

Дзьве нагі ў адну штаніну:

нешта ў лесе расквітнела!

Нарадзіць дачку ці сына?

Матавіла - з “Мотавела”.

А назаўтра прыйдзе стома:

дзе схаваная руда ўся?

Дзе ты, з кім ты - невядома,

каб ніхто не здагадаўся...

***

Могілкі. Цёмна. Крыжы. Камяні.

Ствол ён наводзіў і ў сэрца цаляў.

Нехта праехаў на белым кані -

зноў зараджаў і са злосьцю страляў.

Лёгка працуе рыдлёўка ў зямлі,

вось і застаўся апошні патрон.

Гэта па небе прайшлі караблі...

Цяжка заўсёды ўздымацца на трон!

***

Ні цыгарэт, ні наркаты...

Туман сьцяліўся па зямлі,

а за вакном раўлі каты.

I я сказаў: “Ну вось, прыйшлі”.

Няма каго цягнуць за хвост,

таму гуляла ўсё сяло,

таму за гэта - першы тост.

Але мяне там не было!

***

Гэты горад, марудны, як трактар,

гераічна вісеў на бярозе.

Праляталі талеркі над трактам,

хоць сказаць гэта лепей бы ў прозе.

“Прывітаньне! - крычалі нам зоры, -

Не патрэбны ні оды, ні гімны”.

Па якімсьці касьмічным узоры

ты - мураш, а сусьвет - неабдымны.

***

Мне кахаць бы вас, дзяўчаты,

па гары вясёла бегчы!

Мой паход да вас пачаты -

я кручуся, нібы ў сьмерчы!

3 вэнэрычнаю хваробай

несьціся, дзе носяць чэрці,

каб размотвала вантробы!..

I спыніцца. I памерці.

***

Расталі ў зімовай лядоўні

на гэтай вясёлай плянэце

маленькія промні-далоні:

катаўся бландын на брунэце.

І плавіцца тоўстая корка,

гайдаюцца доўгія ногі

і хутка зьбягаюць з пагорка.

Ніхто не саступіць дарогі...

***

Чатыры маленькія рыбкі

Срабрыста-сьцюдзёнай зімою

Ля помніка Янкі Купалы

3 палеглым у бітве героем

Гулялі ў футбол на траве,

Каб памяць людзкая ня згасла,

А іх распранулі прылюдна,

На булку намазалі масла.