Галасы продкаў

Паэза верхняга мелу

I

Наша справа — еш ды какай,

Дыназаўрык, дыназаўрык.

Нам усё жыцьцё за ранак,

Нам паўсюль хваёнак смачных,

Кветак-папарацяў хопiць,

Каб напружыць свой жывоцiк.

Нi садоў, нi агародаў

Нам ня трэба агародзiць.

Як ты вылупiўся з яйка,

Трэба дзеiць: еш ды какай.

Хiтрасьцi яно нiякай

Ад цябе не вымагае.

Гэта выгадуе сiлу,

Каб нага цябе насiла;

Гэта выгадуе шыю,

Каб дастала да галiнак.

Быў маленькi дыназаўрык —

Пройдзе заўтра i пазаўтра,

Станеш мажны i цыбаты,

Будзеш думаць i пра самак.

Каб адну хаця паймецi,

Трэба нам хвастом грымецi

I страсаць усё паветра,

Прабiваючы бар'еры.

А для гэтага — парада,

Маё мiлае дзiцятка:

Еш ды какай, еш ды какай,

Не турбуйся пра парадак.

II

Усяго па калена, а нiчога няма.

Усяго па пояс, а нiчога няма.

Усяго па шыйку, а нiчога няма.

Па са-ме-нькую шыйку!

Чагосьцi не

стае.

Дыназаўрык падляцеў

На 4 ножкi сеў

I пабёг, i пабёг

У малюткi закуток.

— Мама, а былi тыраназаўры?

— Не былi, даўно ўжо не былi.

Iх нiхто ня помнiць на Зямлi.

Смачна еш i какай патаўсцей.

— Мама, а чаго з намi будзе?

— Усё з намi будзе.

Будзем i есцi, будзем i какаць.

Не хвалюйся.

— Мама, а чаго вымерлi тыраназаўры?

— Есьцi не хацелi,

Какаць не хацелi,

Маму не

-эслу

-ха

-лiся.

III

Еш ды какай, дыназаўрык.

Вас няма на кантынэнце.

На адной вялiкай выспе

Вы пакуль яшчэ жывеце,

Што плыве ў глыбокiм моры,

Што вандруе ў дзiкiм моры.

Мэзазойскай засталося

Эры 100 тысячагодзьдзяў.