Галасы продкаў

Сустрэча

Самы канец кайназойскае эры.

Гомель. Зiма. Плейстацэн.

Сьнегу паўсюль навалiла бяз меры.

Ўсюды суладнасьць i сэнс.

Думаю думу пра ўчора i заўтра,

Думу пра норы мае.

Раптам з кустоў малады пiтэкантрап

Наперарэз паўстае.

Ў новае шкуры, з вялiкай сякерай,

Шнар паляўнiчы на лбе.

Дружа! ня трэба! другiм павячэрай!

Я не патрэбен табе.

Вершаў маiх у маленькай галоўцы

Не ператравiш, нi-нi!

Не перакажаш на вашае моўцы

Песьню пра доўгiя днi.

Што ж ты, нябога, ўзьнiкаеш пад носам,

Шкодзiш натхненьню майму?

Мы ж з табой тут у лагчыне сам-насам —

Ну а калi абдыму?

Сьцiсну ў абдымках — i пырснуць вантробы,

Пырснуць на сьнег i гальлё,

I ад тваёй застанецца асобы

Толькi згаданьне маё.

...Далей ступаю па роднаму краю,

Цела гаю i душу.

Мiлыя далi мае аглядаю,

Хобатам вершы пiшу.