Мэва

ВУЛІЧНЫ СПЯВАК

«Ах, як гучна i прыгожа спявае сёння шпак! Такі маленькі, a столькі задаволенасці i аптымізму, сонца так i блішчыць у яго вачах»,— думалі людзі, калі глядзелі на бесклапотны камячок пер'я, які імкнуўся нешта паведаць свету. Людзі радаваліся, што хоць адно стварэнне жыве ў гэтым свеце без усялякіх праблем i турбот. Ix крокі рабіліся больш бадзёрымі i ўпэўненымі, а твары — менш сумнымі.

«Ах, чаму я такі няшчасны,— галасіў, між тым, шпак,— чаму менавіта маіх дзетак з'ела ўчора страшэнная котка? Чаму менавіта мая жонка, паляцеўшы здабываць корм, не вярнулася? Чаму яна зрабілася чарговай ахвярай гэтага шалёнага горада, у якім на смерць такой маленькай істоты даецца настолькі мала часу, што нават ніхто гэтай смерці не заўважае?..

I ніколі яна ўжо не прыляціць i не сядзе побач ca мной на галінку. Адзін застаўся на свеце, зусім адзін, у пустой шпакоўні, сярод птушак i людзей. I няма ўжо пяці цудоўных птушанят, якімі так ганарыўся, якія ў марах былі вялікімі i моцнымі, як іхні бацька, пяшчотнымі i прыгожымі, як іхняя маці. Шчаслівымі летнімі начамі мроілася мне ці то наяве, ці то ў сне, як падымемся мы ўсе разам у паветра, i бацькі i дзеці, як паляцім далёка-далёка на зайздрасць усяму свету, а потым, стаміўшыся, сядзем на якую-небудзь антэну i засняваем у сем галасоў бясконцы гімн жыццю i шчасцю... Ах, чаму толькі мроілася?.. Чаму толькі снілася?..»

Так, i паляцелі б, i заспявалі б... Але з сямі застаўся толькі адзін, зусім адзін сярод маленькіх птушак i вялікіх людзей, якім так падабаюцца ягоныя песні. I таму галосіць шпак, i таму плача, i таму ў голасе надрываецца душа. I гучыць над дамамі i дрэвамі песня, i дзіўнай прыгажосцю ахутаны яе гукі.

A людзі зноў ідуць сабе па вуліцы ca сваімі справамі i клопатамі, зноў, задраўшы галовы, слухаюць прыгожыя i бестурботныя песні шпака (ну якія там яшчэ могуць быць турботы ў такога маленькага камячка пер'я?). Зноў крокі робяцца больш бадзёрымі, а твары — менш сумнымі, радасць i зайздрасць напаўняюць сэрцы.

Людзям не дадзена разумець шпакоў.