***
просты выпадак, простыя людзі
яны ішлі адзін адному насустрач
п’яная жанчына
ў белым гарнітуры
і п’яны мужчына
ў чорным
на хвілю яны пераглянуліся
гарэў ліхтар
у вачох быццам рыбіны
плавалі дэманы
і пакуль яны стаялі і хісталіся
адзінокія, маўклівыя
чорная фарэль жарсьці
пераскоквала з аднаго ў другога
“эх...” скрушна падумала яна
“бля…” безвыходна паўтарыў ён
і разышліся
каб потым
засынаючы кожны ў сваім сямейным коле
сваім сямейным ложку
думаць пра што заўгодна
шпалеры лецішча працу
гемарой хуткую старасьць
толькі не пра дэманаў мілосьці
што на хвілю вынырнулі на паверхню