Сайланма әсәрләр / Избранное (тат.)

Тиңдәшсез шагыйрь булдың (афәрин!), Пушкин Александр!

Минем дә дәртем-теләгем нәкъ синең дәртең белән бер.

Синең шигырең көенә агач, таш бии, минемчә;

Биемәслек итеп язу кимчелек шагыйрь кешегә.

Якты кояшка тиң шигырең алдында ник биемәсен;

Илаһи илһамга ия булган көчле шагыйрь бит син.

Күңелгә күләгә төшми, – шигырьләрең якты шундый,

Гүя бөтен дөнья балкый алтын кояш яктысында.

Һәммә әсәрләрең укып, күңелемә ныклап беркеттем, –

Гөлбакчаңа кереп, җимешләреңнән мин авыз иттем.

Синең бакчаңда мин гиздем, гүя анда очып йөрдем;

Сайрар кошларыңны күреп, шунда күңел ачып йөрдем.

Күңелгә хуш, җанга якты шигырьләреңнән кем туяр!

Шулай булмады исә, шагыйрьгә кем һәйкәлләр куяр?

Бар теләк-максатым минем – тезмәң, чәчмәләрең синең;

Минем эшмени тикшерү карашың синең һәм динең.

Әйе, теләгем бер генә, әмма юк шул миндә куәт;

Өмет итәм, кодрәтле зат бирер дип дәрман да, шаять.