Сайланма әсәрләр / Избранное (тат.)

Күрәмсез, дустларым, көз килде тышта;

Озак тормас, килер ак тунлы кыш та.

Китә башлады бездән инде кошлар –

Алар бездән ерак җирләрдә кышлар.

Мисале зәгъфыран38 саргайды урман,

Игенчеләр игеннәрне дә урган.

Такыр калды татар башы кеби кыр;

Азык эзли – оча тургай да пыр-пыр.

Чыгып баш калкыта сахрада уҗым,

Яшел хәтфә шикелле итә җем-җем.

Кояш та яктысын киметте шактый;

Тәәссеф39! Басты золмәт40, китте якты.

Колакны шаулата инде суык җил;

Тулып эчкә, өрә, мисле куык41 җил.

Ничәйтсәң дә, күңелсез көз, күңелсез;

Чәчәксез көз, үләнсез һәм дә гөлсез.

Мазарыстанга42 охшап калды кырлар;

Чирәмсездер тигез җирләр, чокырлар.

Үлеп торсам иде мин алты айдай,

Эреп бер йокласам мин сары майдай.

Шулай йоклап, бәһар43 җиткәндә торсам,

Торып тагы яшел җирдә утырсам, –

Бәхетле шул заман, мин бик бәхетле;

Булырмын шаһ, бәхетле һәм тәхетле.

Качан соң, и фәкыйрь милләт, бәһарең!

Качан китәр кичең, килер нәһарең44?

Килер мәллә кабергә мин сөрелгәч,

Кыямәт көндә мин үлеп терелгәч?