Сайланма әсәрләр / Избранное (тат.)

Әгәр җәннәттә күрсәм мин йөзеңне,

Күрермен ай йөзеңдә үз йөземне.

Беләм инде: мине әсир итәрсең,

Сихерләрсең, мине әфсүн итәрсең48.

Табигый, синең күркәмлегең күкнеке

Һәм һәрбер әгъзаң нәфис, мактаулы.

Сөярмен мин сине дә, бик сөярмен,

Яратырмын, янармын да көярмен.

Онытылыр җир йөзендәге шатлыгым,

Килер җәннәткә хас горурым.

Синең һәрбер сүзең җанга рәхәт,

Синең һәрбер сүзеңнән күңел ял итә.

Синең гәүдәң яратылган күк өчен,

Телең зикер-тәсбих өчен, мактау өчен.

Тавышың сандугач тавышыннан матуррак,

Кем теләр соң синнән аерылырга?

Син үзең һәрвакыт изге, хөрмәтле, –

Без гөнаһлыларга кагылырга да әрәм.

Гүзәлсең син, матурсың син, матурсың,

Матурларның матурыннан матурсың.

Гүзәлсең син, зөбәрҗәтсең, асыл ташсың,

Ләкин җир кызы төсле түгелсең.

Күркәмлегең, дөрес, һәртөрле мактауга лаек,

Шулай да җир кызы синнән сөеклерәк.