СӨЕКЛЕМЕҢ КАБЕР ТАШЫНДА

Үлмәде, үлсәң дә, күңлемдә сәнең дәрдең һәнүз;

Дустлыгың, инсанлыгың кальбемдә калдырдың һәнүз.

Бел ки, мәүтең, шөбһәсез, мәүтем дорыр, и нурлы йөз;

Сурәтең – чәшмемдәдер, өзнемдәдер – саутең һәнүз.

Аһ, насыл! без яр идек: сән бән идең, бән сән идем;

Калмады бундан әсәр – калды мәгәр шәүкың һәнүз.

1906

Загрузка...