СӨЕКЛЕМНЕҢ КАБЕР ТАШЫНДА

Хәзерге әдәби телдә

Үлмәде, үлсәң дә, күңлемдә синең дәртең һаман;

Дуслыгың, кешелегең күңлемдә калдырдың һаман.

Белче, үлемең, шөбһәсез, минем үлем ул, и нурлы йөз;

Сурәтең – күз алдымда, колагымда – тавышың һаман.

Аһ, ничек! без яр идек: син мин идең, мин син идем;

Тик хәзер берсе дә юк – калды истәлек кенә.

1906

Загрузка...