Багровы цень

калі надыдзе чорны дзень

павер

ён не апошні

не пужайся

узляцець

на ведзьмiнай

мятле

у багровы замак

што на сабатавай гары

каб упэўніцца

як за неронавым сталом

сытым пладамі твайго поту

варожаць аб тваім жыцці

ад імяні твайго

каб ты пакорным быў

каб ніколі

з рук тваіх

не ўваскросла

сонца

волі

жыву

з укрыжаванай надзеяй

з якой абсыпаюцца

бязглузда наклееныя мроі

калі

мутнее іх фіялкавы колер

які

ўжо

непатрэбны

адвечнай

раніцы

што адчыняе дзверы

у шэрае

неба

дня

іду

спатыкаючыся аб яго крохі

за хлебам надзённым

ён вырастае за араратавай гарой

радзімы раніцай

распятай йосіпам пілатам

я абмываю хрупкі сон дзяцей

каб не прысніўся ім ягоны цень

і жар хатыні

жар гарэўшых хатаў

адкуль

астыўшую слязу

расплаўленай

падковы

я забяру на страшны суд

там ветрам слоў расчэсану расу

рассыплю я на роднай мове

пра Беларусь

абдзёртую з вякоў у спальні з тронам

на чарнобыля крыжы распяту

з душой замучанай у курапатах

харонену трохмоўным звонам

каб уваскрэсла

светлым

раннем

з чараю мінулага ў далонях

і грогкатам капыт

святой

пагоні

абвесціла сваё вяртанне

прачнулася гоманам

у бярозавай прасторы

цемраю

спалоханае

рэха

узляцела на крыллях зязюлі

у вусны першага слова

абмыла снегам вішнёвага саду

загадзя паморшчаны твар

чалавек

занава

стаў

расці

выпрамляць

у дугу згорбленыя плечы

каб толькі не азірнуцца

вышугнуць

з венаў жывёлахатнюю пакорнасць

а то ізноў аслепне рэха

пакоціцца

у чорны

замак

цішыні

каб блукаючы там

вышываць узор жыцця

абыякавы як ты сам

патрапаны

як падлеткава вопратка

учарашні сон

накрэсліў прымхлівай рукою

надзею

сённяшняга

дня

затрымаў у паўжэсце

завешаны на шэфавых дзвярах

позірк

ліслівы паўкорнасцю

як жыццё

паміж

учора і заўтра

без

ужо і яшчэ

праз якое

паўзе

чалавек

мазолячы

калені

за каўбасным звонам чужога стала

ён не затрымаўся

учарашні сон

разбіўся аб люстру

мурашкавай карпатлівасці