Багровы цень

гэты век

цяжарны матчынай слязою

сыпле непакой у жорны майго дня

у цемры будучыні не бачу сваіх вакон

яны па той бок часу

а я ахутаны ў дым

перасыпаю памяць чорных дзір

адкуль глухі ўспамін

шчыміць у закутках душы

згаслым звонам забытае любові

у горадзе без саду

зацвіла людская нэндза

заплюшчу вочы на яе водар

у доме без вакон

што адплыве чаўном імглы

адгэтуль да ніколі

я пакіну

кудзелю паблытанага лёсу

sioj viyek

beremiany matczynoju ślozoju

syple nepokuoj u żorna moho dnia

u t’miye buduczoho ne baczu svojich okon

vony po toj buok czasu

a ja okutany u dym

peresypaju pamet’ czornych dyr

odkuol hłuchi wspomin

szczymit u zakutkach duszy

hasnuwszym

zvonom

zabytoji

lubvi

u horodi bez sadu

zaćviła ludźkaja nendza

zapluszczu oczy na jye zapach

u domi bez okon

szto odpłyve u czowni mhły

odsiuol do nikoli

ja pokinu

kudel zbrentanoho losu

у доме чорнага сонца

спачне назаўсёды

жарам часу спапеленае цела

яго тлеючы ўспамін

жыць будзе

пакуль знікаючы контур

не астыне ў сотах памяці

тых хто кахаў

і хто ненавідзеў

а ты

пранікнуўшы ў паралельны свет

заззяеш

жамчужынаю райскага святла

у сусветным

вадападзе

жыцця

што насыціць

вясёлку вечнай надзеі

тым

якія тут

пачынаюць быць

w domi czornoho sownyka

spoczne nawse

żarom czasu spopelane tiyeło

joho tlyejuczy wspomin

żyti bude

pokuol źnikajuczy kontur

ne ostyne w sotach pameti

tych chto lubiw

i chto nenavidiw

a ty

proniknuwszy u paralyelny śviyet

zasijajesz

żemczużynoju rajśkoho śvitła

u wselennum

vodospadi

życia

szto nasytit

raduhu viyecznoji nadiyeji

tym

kotory ode

poczynajut byt

полудзень

спёкаю павіс над жнівом

і сасмаглымі губамі

злізваў бацькоўскі пот

што поле арашаў вякамі

і гоіў раны ў трэшчынах падошваў

я ў калыбелі баразны

рытмам сэрца мерыў

жаваранкавы звон

што нанізаны на промні сонца

звінеў

зернем

залацістай

пожні

а па суседству

апранутая ценем копаў

абмывала твар ліліт

раптам сон зацвіў

першага

кахання

połudeń

povis żaroju nad żnivom

i sperchłymi hubami

zlizuvaw bat’kuowśki puot

szto pole oroszaw vikami

i hojiw rany w tryeszczynach pudoszvuw

ja w kołybeli borozny

rytmom sercia miyeryw

żavoronkovy zvuon

szto nanizany na promni soncia

źviniyew

zernom

zołotistoji

puożni

a po susiyedźku

odiahnuta u tiyeń kopić

obmyvała tvar lilit

raptom son zaćviw

perszoji

lubvi