ты
што на абочыне дарогі
танцуеш
эратычны рытм
каб
за грош юрлівы
любому
сорам агаліць
штодня глядзіш
як твае ногі
па кронах скачуць
дрэў
тады душы твае
упаўшы анёл
коціцца
ў бездані бездань
і можа там
калі заплюшчыць вочы
і шугане за чорны купал дня
на міг вернецца
у чысціню дзявочую
у дзіцячых мар
празрысты сад
дзе знойдзе дар
матчыных рук
што веру ў вечнасць
зноў
вернуць
ty
szto na oboczyni dorohi
tanciujesz
erotyczny rytm
kob
za hruosz chutlivy
lubomu
oholiti wstyd
sztodnia hlidisz
jak tvojye nohi
skaczut po koronach
juoł
tohdy duszye tvojye
upawszy anioł
kotićcie
w bezdonny duoł
i może tam
koli zapluszczyt oczy
i szuhone za czorny kupoł dnia
na mih vernećcie
w czyściniu divoczu
w ditiaczych mar
prozrysty sad
de znajde dar
matczynych ruk
szto viyeru w viyecznośt’
znow
vernut
ноч
над горадам старым
што акунае ў магічныя сны
і ў букеты ліхтароў
туліць змерклыя закуткі
куды з вяршынь
апранутая ў срэбны пыл
месяца
апускаецца
багіня
у цемень водару кахання
якога таемныя гукі
акрыляюць
музыку
жаночых
галасоў
што струменяць у вакно мансарды
адкуль ўдыхаю я
іх райскі кліч
і позірк іх
што розуму спальвае вузлы
і апускае ў сады забыцця
успамін
калі ў парыве асалод гарыш
і толькі дзесьці
у нізах душы
забыты
ангел
чыстае
любові
шчыміць
іх бачыў дзве
у белым і багровым
абедзве жаноча бажаство
адтуль штодня
перад
выбарам
дабра
і зла
дарогі трэцяе
няма
nuocz
nad horodom starym
szto pohrużajećcie w mahiczny sny
i w bukiety lichtaruow
tulit zmruoczny uhołki
kudy z verszyn
odiahnuta u serebrysty pył
miyesecia
opuskajećcie
bohinia
w duchmianu t’mu kochania
kotoroho tajemny zvuki
wspłyvajut
na kryłach
żonoczych
hołosuow
w okno mansardy
skuol wdychaju ja
chorostva ich rajśki klicz
i puozirk ich
szto rozumu spopeluje guzły
i pohrużaje w sadi zabyt’ja
wspomin
koli horysz w prylivovi żażdy
i tuolko deś
w nizach duszy
zabyty
anhieł
czystoji
lubvi
szczymit
ich baczyw dviye
w biyełum i bahrovum
obiyedvi żonoczy bożestva
odtuol sztodnia
pered
vyborom
dobra
i zła
dorohi tretioji
ne ma