Багровы цень

нам

прыпаднеслі віртуальны палігон

калі

з-над воблачных вяршынь

бомбы

раздзіралі край

у дзень

распяцця

Хрыста

ілжэвалачэбным

сыпаліся

у дзіцячы

сад

нас штодня

туманілі

у мільённых тыражах

і тэлевобразам

дурманілі ў прасторы хат

каб тое думаў

што трызняць

абы не то

што

чыняць

зло

бо на вечны

cпадзяюцца свой сабат

nam

fundonuli virtualny polihon

koli

z nad obłocznych verszyn

bomby

rozryvali kraj

u deń

rozpjatija

Chrysta

łżevołoczebnym

sypaliś

w ditiaczy

sad

nam sztodnia

tumanili

u miljonnych tyrażach

i teleobrazom

durmanili w prostory chat

kob toje dumaw

szto chotiat

aby ne to

szto

czverat

zło

bo na viyeczny

svuoj nadiyejućcie sabat

мне збрыдла верыць у рай

які чужынцы вычвараюць ў нашым садзе

а памяць продкаў топчуць у нябыт

мне збрыдла верыць у час

калі надыдзе доўгачаканая воля

і быць самім сабою

будзе ўжо не сорам

дзе ж ты гожа стройна сінявока

дзе ж ты краса мая

дзе ж ты душа мая

доўгачаканая воля

вярнуся маці да цябе

перад табою стану на калені

благаславі мяне на волі шлях

мне сілы дасць зямля мая пакутная

і я аковы раю іхняга парву

дзе ж ты гожа стройна сінявока

дзе ж ты краса мая

дзе ж ты душа мая

доўгачаканая воля

mniye zbrydło viyeryti u raj

jaki czużуnci czverat w naszum sadi

a pamet’ prodkuw wdoptujut w nebyt

mniye zbrydło viyeryti u czas

koli nadyde dowhożdana vola

j byti soboju wże ne bude wstyd

de ty chorosza struojna siniooka

de ty krasa moja

de ty dusza moja

dowhożdana vola

vernusie mati do tebe

pered toboju stanu na kolyeni

błahosłavi mene na voli put’

mniye siłu dast zemla moja pokutna

i ja okovy ich raju rozorvu

de ty chorosza struojna siniooka

de ty krasa moja

de ty dusza moja

dowhożdana vola

калі ачнешся акутаны жудасным сном

заглянь у проглубку свае душы

сягні да самага ядра матчынай слязы

і арасі свой твар

які штодня апранаеш на сябе

чужы як словы

што заклінаюць дабрабыт

на чужой мове

а дзесьці там

у трэшчынах старой хаты

дрэмле дзедавай мовы рой

атручаны шэптам чужых кадзіл

каб жарам іх

святую памяць акутаць у дым

унесці пад купалы чужыя словы

і збыўся бы чужынцаў сон вяковы

ды я вярнуся

неба насцеж расчыню

там памяць прадзедаў знайду

унясу ў храм

дзе трон цярнёвы

суцешыць стомленую душу

словам

дзедавае мовы