Багровы цень

азораны ласкаю

убачыў

як з жарсцьвянога нябыту

у натхнёным віры

нараджаецца

і ажывае прыгажосць

дзявочай ліліт

у яе райскім позірку

выбухае

самасвядомасць

на мільярды паўнакроўных

я

што звышбытам

напоўнілі прастор

святога кахання

дзе маі блізнячыя

я

вібруюць

акордамі

трыумфу

хараства

ozorany łaskoju

obaczyw

jak z żorstvianoho nebytu

w natchnionum viry

rodićcie

i ożyvaje chorostvo

divoczoji lilit

w jye rajśkim puozirku

exploduje jaźń

na miljardy pownokrownych

ja

zverchbytom

napowniwszych prostuor

błażennoji lubvi

de mojye bliźniaczy

ja

vibrujut

akordami

tryumfu

chorostva

клубіцца прастора

вірамі хмельнага паркету

перакрыжоўваюцца

лазеры пякучых позіркаў

і жэсты даўганогіх знакаў

малалетняя прыгажосць

вібруе жарам райскіх абяцанняў

для тых

хто

таінства

кахання

разменьвае на міг

дзе радужны пульсуе цень ліліт

што на натурлівым кані

панясе ў юрлівы гай

небескарыснага кахання

там ноч кіпіш

шукаючы дарма

паху

першае

любові

які губляеш

у поце выпадковых харашух

я западаю ў абдымкі ночы

з бяздоння клічу

вобраз твой жаночы

зберагчы

які

хачу

kłubićcie prostuor

virami chmiyelnoho parkietu

kryżujućcie

lasery żhuczych puozirkuw

i gesty dowhonohich znakuw

nelyetnie chorostvo

vibruje żarom rajśkich obitnić

dla tych

chto

tajiństvo

lubvi

rozmiyeniuje na mih

de radużny pulsuje tiyeń lilit

szto na naturlivym koni

ponese w chutlivy haj

nebezkorysnoho kochania

tam nuocz kipisz

szukajuczy darma

zapachu

perszoji

lubvi

jaki hublajesz

w potu poputnych choroszuch

ja hraznu w vuobnimki noczye

z bezdońnia kliczu

żonoczy obraz tvuoj

kotory

zberehczy

choczu

на каленях ідзеш

сын марнатраўны

да святое крыніцы

дзе сляза пакаяння

абмые грахі

і расою ляжа на срэбны бераг

што за гарызонтам дня

а тут

вечар сее імглу

жаночых абяцанняў

каб жарам іх

ісціны

спапяліць успамін

тады

забыўшыся на міг

нырнеш

у вакханалій вір

і зноў

без сну

поту абмыўшыся расою

паўзеш да крыніцы

што за гарызонтам

дня

na kolyeniach jdesz

syn marnotrawny

do śviatoho zdroju

de śloza pokajańnia

obmyje hrychi

i rosoju laże na serebrany bereh

szto za horyzontom dnia

a ode

veczor siyeje mhłu

żonoczych obitnić

kob żarom ich

istiny

spopeliti wspomin

tohdy

zabywszysie na mih

nyrnesz

u bakchanaljuw vir

i znow

bez sna

potu obmywszysie rosoju

powzesz do zdroju

szto za horyzontom

dnia