Багровы цень

chvatit chovatisie u son

kob vyrvatisie

iz nutra

betonnych

hłyb

de lohko

każdoho

zakuti

u zakon

i kinuti u siyet’

bez okon

czerez kotory vidny horyzont

utraczanoji dobryni

ty

tut

mały

oputany w laklivy byt

pohrużajeszsie

u ocean

tuhi

de miljard takich

jak ty

распрасцёртыя

ветразі

сонных

ялін

усплылі

на возера

імглы

збіраюць

на мачты

музыку

якою

вібруе

космас

раскіну рукі і я

узнімуся па-над імглою

і загляну ў калодзеж часу

каб убачыць

як моцарт

п’е

гармонію

з чары

хараства

а дзесьці ў нізах

на загонах імглы

сее кветку-папараць таніт

якую так хочацца

знайсці

rozpostyryliś

parusy

dryemluczych

juoł

wspłyli

na oziero

mhły

źbirajuczy

na maszty

muzyku

kotoroju

vibruje

kosmos

rozstopyru ruki i ja

wźnimusie ponad mhłu

i zahlanu u kołodeć czasu

kob obaczyti

jak mocart

pje

harmoniju

z czary

chorostva

a deś w nizach

w zahonach mhły

siyeje kviyetku paporot’ tanit

kotoru tak choczećcie

najti

учора

у садзе забытага

рыўся крот

з яго нары

выпырхнулі хмары неспакою

вышываючы ўзоры цемрадзі

на вокнах зацьмененых

душы

пакуль не згасне сёння

а я

тасуючы калоду дзён

спадзяюся выбраць адзін

на лепшае

заўтра

wczora

w sadi zabytoho

rywsie powch

z joho nuor

vypyrchnuli chmary nepokoju

vyszyvajuczy uzory t’my

na oknach merknuwszych

duszy

pokuol ne zhasne diś

a ja

tasujuczy kołodu dion

nadiyejuś vybrati odin

na lyepsze

zawtra

дабро і зло

радасць і сум

як рэверс і аверс жыцця

забытых мар святую расу

збяру ў зачараваны збан

хай парасткі зла ў ім адамруць

адстаіцца жывая вада

стары свет памалюю ў вясняны ізумруд

і звольню ад фальшы і зла

каб нішто не замуціла новага дня

ні ява ні прыкры сон

ні стары грэх

што ў душы кутках

блукае

як даўні праклён

dobro i zło

radośt’ i sum

jak revers i avers żyt’ja

zabytych mar śviatuju rosu

zberu w zaczarovany zban

chaj parustki zła w juom odomrut

odstojićcie żyvaja voda

stary śviyet pomaluju w veśniany izumrud

i uvolu od falszu i zła

kob niszto ne zmutiło novoho dnia

ni java ni prykry son

ni stary hryech

szto w duszy kutkach

błukaje

jak dawni proklon