Багровы цень

паміж праменнямі

гасподняе любові

што беллю чысціні

пранізваюць вся быша

пылком струменіцца ружовым

магічны кліч

чарадзейнае ліліт

што

ў палкі човен раскошы

маніць

каб пялёсткамі пяшчот

прыгажосці дэманіц

насыціць твой сон

тады

з крыніц зняволенага я

бухнуць гейзеры прагі

каб дэманіц напаіць

неперабраныя рады

што ткуць аснову зла

і шнуруюць сумленне

штодзённага жыцця

у якім ты

слуга

pomiż promniami

hospuodnioji lubvi

szto biliznoju czyścini

pronizujut wsia bysza

strujićcie rozovym pyłkom

mahiczny klicz

vołszebnici lilit

szto

w czovon żhuczy roskoszy manit

kob pelustakami łask

demonić chorostva

nasytiti tvuoj son

tohdy

z krynić znevolanoho ja

vyplesnut gejzery żażdy

kob demonić

napojiti

neperebrany rady

szto tkut osnovu zła

i sznurujut soveśt’

sztodionnoho byt’ja

w kotorum ty

słuha

калі пачуеш

як каменнае месяца сэрца

ударыць

у купал

неба

і разальецца звонам срэбра

па гарызонт прасторы

дзе адчыніць дзверы

на той бок часу

то знак

канца

трохмернай

дарогі

што пылам забыцця

змые твае сляды

і астудзіць памяць мітусні

тады

услухайся

ў малітву

сэрца

што б’ецца пад купалам душы

і ззяе

іскрамі

жамчужын

чыстае любові

крыніцы новага быцця

koli poczujesz

jak miyesecia sercie kamenne

wdyryt

w kupoł

neba

i rozlijećcie zvonom serebra

po horyzont prostory

de odczynit dvery

na toj buok czasu

to znak

kresu

trochmiyernoji

dorohi

szto pyłom zabyt’ja

zmyje tvojye ślidy

i ostudit pamet’ sujety

tohdy

wsłuchajsie

w molitvu

sercia

szto bjećcie pud kupołom duszy

i sijaje

iskrami

żemczużyn

czystoji lubvi

szto podarujut novy byt