Багровы цень

упаўшаму ў нізы

Гасподзь

пашле

іскрынку

надзеі

што накрэсліць прамень

у гусцеючай

прасторы

вечнага

сутоння

над алавяным морам

бязмежнай тугі

дзе ад вякоў блукае

грахамі

набрынялае

я

хай азорыць яго

прылівам

жалю

страчанага

шансу

калі нішто не забыта

вер

ніхто не забыты

upawszomu w nizy

Hospuod’

poszle

iskorku

nadiyeji

szto nakreślit promeń

u hustiyejuczuj

prostory

viyecznych

sumerok

nad ołovianym morom

bezkresnoji tuhi

de od viyekuw brodit

hrychami

nabryjałe

ja

chaj ozaryt joho

prylivom

żalu

utraczanoji

szansy

koli niszto ne zabyte

viyer

nichto ne zabyty

благаславёны міг

які абдарыў мяне

надзеяй вяртання

да крыніцы першага

я

але раней

знайсці трэба ў сабе сілы

каб странуць адзічэлую грушу

што абрасла душу

хай асыплюцца

гнілкі салодкіх грахоў

калі не стала волі

каб абысці

наткнуўшыся на іх

błahosławlony mih

jaki obdarovaw mene

nadiyejoju vertannia

do krynici perszoho ja

ale wperucz

znajti treba w sobiye siłu

kob stranuti odiczału hruszu

szto obrosła duszu

chaj osyplućcie

hniłki sołodkich hrychuow

koli ne stało voli

kob obojti

natknuwszysie na jich

у залацістых промнях белаты

ачышчаецца узвышанае

я

ад пылінак блудных дарог

у сотах забыцця

дзе за штодзённым звонам мітусні

згасае прамень

ісціны

які абяцаў берагчы

паўсюль і заўсёды

аглянуцца б упору

на паблытаны клубок дарог

вузлы якіх вяжуць душу

і апускаюць

у мора бяскрайняй журбы

w zołotistych promniach bilizny

oczyszczajećcie wzyszedsze

ja

od pylinok błudnych doruoh

w sotach zabyt’ja

de za sztodionnym zvonom sujety

hasne promeń

istiny

jaki obiciawsie berehczy

wse i wsiudy

ohlanutisie by wporu

na poputany kłubok doruoh

guzły jakich omotujut

duszu

i pohrużajut

w more bezkresnoji żurby

калі родзішся на свет

апрануты ў новае цела

і вераю несмяротнасці

тваё быццё

напоўнена па гарызонты часу

шчэ тлее

радасць вечнасці ў табе

з якою

з’явіўся

у гэты часапрастор

дзе ад заўжды і ўсюды

кіпіць

барацьба дабра і зла

без перамір’я й без перадышкі

і тут ад першых дзён

збіраеш раны

што дзіравяць

люстра крынічнай душы

кудою рвуцца сілы цьмы

каб знішчыць успамін жывы

святла сусветнае любові

тады не раз

перабягаеш у шарэнгі зла

дзе насычаны па горла

каешся ў снах