Сама пайду дарогаю, голас пашлю дуброваю...

Ішла Купалка сялом, сялом,

Казала дзеўкам: чалом, чалом.

Дзеўкі Купалкі не пазналі,

На вулку гуляці не пазвалі.

Стала Купалка бедаваць:

— А дзе ж мне ночку начаваць?

— Ідзі, Купалка, ў канец сяла,

Начуй, Купалка, ў Васіля.

У яго хатка навенька,

У яго сямейка вяселенька,

У яго піва наганёна,

У яго дачушка заручона,

За купчыка аддадзёна. '

Паедзіць купчык купчаваці,

А маладзенька шынкаваці.

* * *

А на Йвана Купалу

Дзеўкі краскі збіралі.

Красак паназбіралі

I да Ивана паслалі.

А Йван краскі не ўвазнаў,

Да Купалы адаслаў.

А Купала ўвазнала,

A Івану сказала:

— Гэта тыя зёлачкі,

Што збіралі зорачкі.

Гэта тая травіца,

Што Брацітка-й-Сястрыца,

A Брацітка — сіні цвет,

А Сястрыца — жоўты цвет.

* * *

Іван, Іван ды Мар'я

Каціліся з у звал ля.

Іван Мар'ю пераймаў,

Ручкі-ножкі цалаваў.

Каціліся з гарушкі

У мяккія падушкі,

Каціліся з даліны

Ў пуховыя пярыны.

* * *

Ай, Купала, Купала,

Дзевак многа прапала.

A ў Купалушкі тры дачушкі.

Адна дачушка тоўста, гарбата,

Друга дачушка тонка, вісока,

Трэцця дачушка бела, румяна.

Тонка, вісока зайшла далёка,

Бела, румяна зайшла за пана.

Тоўста гарбата зайшла багата.

* * *

А выйду, выйду на вуліцу,

A ўдару, ўдаруў ладоначкі

Аб залатыя пярдёначкі.

Як зачуў жа мой свёкарка,

Пачаў прасіць мяне скоранька:

— Не бі, нявестка, ладоначкі,

Не псуй залатыя пярсцёначкі.

— А што ж за дзела, мой свёкарка,

Не заслужыла я вокрыка,

Не ты ладоначкі гадаваў мае,

Не сын пярсцёначкі спраўляў

твой мне.

Пагадаваў ладонкі татулечка,

Спраўляў пярсцёнкі брацюлечка,

Спраўляў брацюлька пярсценкі ў горадзе,

Казаў гуляці мне моладзе.

* * *

Божа мой,

Чаму селязень смуцен, невясёл?

— А як жа мне вясёламу быць.

Учора з вячора на моры быў,

Вутачку сачыў,

Сягоння рана палёдела.

Каб далёкая, жалі б не было,

Яна ж ад мяне на трэццім кусце

Купаецца, ныраецца,

Мне, селязеньку, наругаецца.

Божа мой,

Чаго маладзец смуцен, невясёл?

— А як жа мне быць вясёламу.

Учора з вячора ў дзяўчыны быў,

Дзяўчыну запіў,

Сягоння рана за другога йдзець.

Каб далёкая, жалі б не было.

Яна ж ад мяне на трэццім дварэ

Умываецца, выціраецца,

Мне маладому наругаецца.

* * *

Не шчабячыце, дробныя пташкі,

У даліне,

He будзіце майго мілага

Ў пярыне.

Я маладзенька таму радзенька,

Што ён спіць,

Што ён маёй галовачкі

Не журыць.

Я за работку, ён за варкотку,

Я за ложачкі, ён за вожачкі —

Мяне біць.

* * *

Пушчу каня ў гарод,

Сама сяду ля варот,

А я косю прывяжу,

А я косю прыкажу:

— Не еш, кося, травіцы,

А еш, кося, красачкі,

Баравыя васількі.

А еш, кося, сена брок,

Вязі мяне ў чужы бок.

* * *

Ты, баравая зязюлечка,

Не кукуй рана на дуброве [¹],

Не будзі мяне маладое.

Пабудзіць мяне свякроў мая:

— Ўставай, нявеста, дзідя мая,

На дуброве — на выгане.

A ўжо каровы на дуброве,

Дробныя статкі на даліне,

А ты маладая йшчэ ў пярыне.

* * *

Перад Пятром пятым днём

Разгуляўся Юр'еў конь.

Разгуляўся Юр'еў конь,

Разбіў камень капытом.

A ў камяня ядра няма,

A ў хлопцаў праўды няма.

Перад Пятром пятым днём

Разгуляўся Юр'еў конь.

Разгуляўся Юр'еў конь,

Разбіў арэх капытом.

A ў арэху ядро ёсь,

A ў дзяўчатак праўда ёсь.

* * *

Ля новага калодзеся

Два двараніны коні паілі,

Яны паілі ды гаварылі:

— Не бяры, брацец, багатую,

А бяры, брацец, худобачку.

У багатае коні, каровы,

A ў худобачку чорныя бровы.

Коні, каровы паздыхаюць,

Чорныя бровы век не зліняюць.

* * *

Ha вуліцы ля варот

Сядзіць жонак карагод

Кулаком зямлю прабілі,

Аб нявестак судзілі.

Адна кажаць: ласуха,

А другая: красуха,

А трэцця: ляніва,

Чацвёртая: драмліва.

* * *

— Чаму, Купалка, нявесела,

Краскамі вочкі завесіла?

— А як жа мне вясёленькай быць,

У мяне мамка няродная.

На вулку гуляці не пушчаіць,

У цёмну камору запіраіць.

Я маладзенька прамышлёна,

Я замочак паламала,

Выйшла на вулку, пагуляла.

* * *

Маладзіца маладая

Шэрых гусей прыганяла,

Прыганяла, прыгукала:

— Прывыкайце, шэры гусі,

I к зялёненькай травіцы,

I к сцюдзёненькай вадзіцы.

Я молада прывыкала

I к свёкарку i к свякроўцы,

I к дзеверу i к залоўцы.

Свёкар мовіць пасцель слаці,

A свякроўка разуваці,

Дзевер мовіць вады ісці,

Свякровачка кароў даіці.

Я молада паслухмяна

Усё робіла старанна.

* * *

На гарэ карыта

Поўна вады наліта.

Там дзяўчаты ходзілі,

Рукі-ногі памылі.

A хлопчыкі хадзілі,

Тую ваду выпілі.