Выбраныя вершы

А ты, каханая, адна ў мяне на свеце,

У сэрцы стомленым маім жывеш адна,

Мае пачуцці выгараць да дна,

Заўсёды ты ў іх будзеш на прыкмеце.

Жывеш ты і ў маіх цудоўных снах,

А сню цябе я на ўзбярэжжы мора.

На фоне вадзяной жывой прасторы

Барвовяць цела сонца і вясна.

Мне ад цябе нідзе ўжо не ўцячы,

Нам не расстацца болей, улічы,

Што мне ўцякаць нікуды ўжо не трэба,

На гэты лёс нас асудзіла неба,

І ты — прычына вечных летуценняў,

Крыніца роздуму майго, натхненя!

Мне сумна, надта сумна, дарагая,

Балюча так, што слёзаў не стрымаць.

Прашу цябе, малю цябе ў адчаі:

Дазволь цябе, дазволь цябе кахаць.

Я так далёка ад цябе, далёка,

Што толькі ў думках і магу паслаць

Сваё прызнанне-просьбу сінявокай:

Дазволь цябе, дазволь цябе кахаць.

Мне вечнасцю здаецца час расстання,

На жаль, канца расстання не відаць.

Я шлю сваё сардэчнае жаданне:

Дазволь цябе, дазволь цябе кахаць.

І з кожным новым днём расце, мацнее

Неўтаймаваны ў маім сэрцы боль.

Прашу цябе з вялікаю надзеяй:

Кахаць цябе, кахаць цябе дазволь.

Ах, памідоры, памідоры!

Прыехалі ў пасылцы „скорым”.

Такая ў сэрцы асалода —

Запахла раптам агародам.

Здалося, што трымаю ў жмені

Я сонца летняга праменні,

Каштоўны дар зямлі айчыннай

Ад дарагой маёй жанчыны.

Пунсовыя яны, як вусны,

І чырванеюць так спакусна,

Захоўваў бы, здаецца, дзесьці

І цалаваў іх, каб не есці.

Пакаштаваў — дык як маліна!

Хацеў бы есці іх няспынна.

І быццам я ўжо ў родным Моры...

Ах, памідоры, памідоры!

Як зоры, на паляне

Рассыпаны суніцы.

Сабрала іх у збане

Дзяўчына-чараўніца.

А хлопец тупаў следам

І папрасіў вадзіцы.

Як быццам бы не ведаў,

Што ў збане тым суніцы.

Калі ізноўку глянуў,

Крадком, каб не сурочыць,

Убачыў зоркі ў збане

І быццам зоры вочы.

Валасы ільняныя,

Вочы васільковыя,

Твары ўсцяж румяныя,

А рукі здаровыя.

Ў працы не лянівыя,

Ў хаце клапатлівыя,

І добразычлівыя,

І непалахлівыя.

Трэба — стануць радаю,

Шчырай дапамогаю.

Ніколі не падаюць

Прад бурай-трывогаю,

Пад цяжкаю ношаю,

Пад жыцця нагрузкаю.

Прыгажуні нашыя,

Кветкі беларускія.

Я памятаю першы снег

І першае з табой спатканне.

Час прыпыніў, здаецца, бег,

Але не надышло змярканне.

Здаваўся лістапад вясной,

Снег зімні — цёплаю пярынай.

І я шчаслівы быў з табой,

Мая каханая дзяўчына.

Я вуснамі, як чарадзей,

Лавіў сняжынкі з твайго твару.

Глядзеў углыб тваіх вачэй,

І абдымаў твой стан, і марыў.

Мінулі многія гады

І не адзін снег выпаў ранні.

Ды будуць першымі заўжды

Той снег і нашае спатканне.

Жанчын у цябе, кажаш, многа.

Значыць — не маеш нікога;

Доказ, што ты адзінокі,

Ад свайго шчасця далёкі.

Шчасце людское не ў суме,

Сэрца на любіць тлуму,

Сэрцу трэба нямнога:

Прыязнасць сэрца другога.

Шчасце людское, паверце,

У двух закаханых сэрцах.

Думаў я — пакутваў столькі ж, —

Даў цябе ласкавы лёс,

У вачах тваіх вясёлкі

Зіхацелі ў кроплях слёз.

Нечакана бачу: зранку

Цяжка ўжо цябе пазнаць.

У вачах тваіх маланкі

Безупынна зіхацяць.

Стала страшна мне, вядома,

Стала грознай ты, павер,

І чакаць, напэўна, грому

Засталося мне цяпер.

З незвычайнай душою жанчына

Мне пасеяла ў сэрцы трывогу.

І мне болей не трэба нічога.

З незвычайнай душою жанчына.

Не шукаю ніякай прычыны

Хоць прычын усялякіх многа.

З незвычайнай душою жанчына

Мне пасеяла ў сэрцы трывогу.

Мне да шчасця нямногае трэба,

Толькі ў сэрцы не мець адзіноты,

Адчуваць крыху ласкі, пяшчоты,

Мне да шчасця нямногае трэба.

Мець штодзённа скарыначку хлеба

І душы рамантычныя ўзлёты.

Мне да шчасця нямногае трэба,

Толькі ў сэрцы не мець адзіноты.

Імкнуся сэрцам да каханай,

Надоўга раздзяліў нас лёс.

Як многа нам тугі прынёс,

Імкнуся сэрцам да каханай.

Мне ноччу сніцца стук калёс,

Дамоў я еду пастаянна...

Імкнуся сэрцам да каханай,

Надоўга раздзяліў нас лёс.

Калі я ад цябе далёка —

Сумую па табе няспынна.

Расце сум з кожнаю хвілінай

І штораз больш я адзінокі.

І сэрца поўніцца трывогай,

Неўтаймаваным моцным жалем.

І, каб цябе не адабралі, —

Збірацца хочацца ў дарогу.

Па леце лодак рад смуткуе.

Лісцём заплакалі галіны.

З кім у дарогу паплыву я?

Хіба ўжо толькі з успамінам.

Ты адплыла, застаўся з марай,

Як Рабінзон пасля крушэння.

Блукаю ў восеньскім пажары...

Я сам таксама ўжо асенні.

Сцяжыны той мне не забыць ніколі,

Якою ад яе калісьці крочыў.

Упершыню рукам сваім даў волю:

Абняў нясмела стан яе дзявочы.

І ўпершыню ў блакітныя да болю,

Ды сумныя чамусьці глянуў вочы.

І гэты зрок відаць мяне сурочыў,

Сцяжыны той мне не забыць ніколі.

Заіскрыліся зоркі ў галінах.

Іх, здаецца, рукою б сабраў

Па чарзе і чароўнай дзяўчыне

Шнур караляў бы з іх нанізаў.

Ды няўлоўныя зоркі, як шчасце,

Надта зманлівы, дзіўны іх свет.

Як усмешка чароўная Насці,

Як затоены ў сэрцы сакрэт.

Вакзал.

Перон.

Стаюё я між людзей.

Кругом трывожнае чаканне.

Стаю

і прытуляю да грудзей

гваздзікі-зоркі ў цэлафане.

Гудок

здалёк.

На гарызонце дым,

і колаў стук расце няспынна.

Віруюць думкі аб адным:

Ці едзе мілая дзяўчына?

Цягнік надзей

спыніў свой доўгі ход,

дыхнуў агнём з грудзей гарачых.

З вагонаў выплыў на перон народ —

на жаль, каханае не бачу.

Няма.

Дарма

яе шукае зрок.

У сэрцы сум расце вялікі.

Адхлынуў прэч людскі паток.

Трымаю непатрэбныя гваздзікі.

Туды,

сюды

бязмэтна я хадзіў.

У сэрцы боль перамагаў каханне...

Жанчыне незнаёмай я ўручыў

Свае гваздзікі ў цэлафане.

Так тужу я па табе

Тут у кожную хвіліну.

Я жыву заўжды ў журбе,

Валянціна, Валянціна.

Прывялі мяне сюды

Майго лёсу каляіны.

Без цябе больш нікуды,

Валянціна, Валянціна.

Так імчыць стралою час,

Вось і наша гадавіна.

Пачуццё яднае нас,

Валянціна, Валянціна.

Я наяве, нат у сне

Еду да цябе няспынна.

Сустракай хутчэй мяне,

Валянціна, Валянціна.

Відаць, я буду старыцца паволі,

Калі маёй становішся вясной.

Табе ж ужо не пастарэць ніколі,

Заўжды са мною будзеш маладой.

Мы з лёгкакрылай радасцю бясконцай,

З багаццем неабдымным пачуцця,

З бязмежнай ласкай і пяшчотай сонца

Выходзім разам на прасцяг жыцця.

Каб безупынна цешыцца, як дзеці,

І шчасцейка свайго лавіць прамень,

З табой жывем у казачным мы свеце,

Які сабе ствараем мы штодзень.

Пачнем мы марыць аб шчаслівым лёсе,

Каб явай стала казачнае ў снах.

Не кліч, не кліч мяне журботна восень,

Калі ў душы мяёй яшчэ вясна!

Дарог жыццёвых вельмі многа

Мы змералі ступнямі ног,

Калі супольная дарога

Нас прывяла на наш парог.

І мы шчаслівыя сягоння,

Нам хочацца кахаць і жыць

І нашых сплеценых далоняў

Ніхто не можа раздзяліць.

І глыбіня пачуццяў шчырых

Змяце капрызлівы настрой.

Мы будзем жыць у шчасці, міры,

Мы будзем цешыцца сабой.

Сышліся нашыя дарогі

У наш адзін — супольны шлях.

У нашых сэрцах шчасця многа

І безліч радасці ў вачах.

Ізноў мы разам, дарагая,

Пасля расстання.

Са словам вернасці „кахаю”

Стрэлі світанне.

Ізноў мы цешымся сабою

Шчыра, як дзеці.

І мы шчаслівыя абое

Ізноў на свеце.

Сабе ствараем свет уласны

І непаўторны.

Са шчаснай зоркай непагаснай

На небе зорным.

Ізноў мы разам, дарагая,

І назаўсёды.

Са словам вернасці „кахаю”

П’ем шчасця слодыч.

Збылася ўрэшце мая мара:

Вяртаюся пад сваю старасць

Да дарагога сэрцу краю.

Мая маленькая айчына,

Мая цудоўная жанчына,

Я вас люблю, я вас кахаю.

Калі знаходзіўся далёка

Я ад айчыны сінявокай,

Аб ёй тужыў і сніў начамі.

Мая маленькая айчына,

Мая цудоўная жанчына,

Я буду з вамі, буду з вамі.

Якое шчасце — быць тут штодзень,

У беларускім асяроддзі,

Жыць разам са сваім народам.

Мая маленькая айчына,

Мая цудоўная жанчына,

Мы зродненыя назаўсёды.

Ты мне прынесла штучных ружаў

Як мы спраўлялі пяцігоддзе.

Зірнеш — і сэрца зноў затужыць,

Яны нібы жывыя штодзень.

Уваскрашаюць успаміны.

Ты адышла так нечакана...

Яны ж, пунсовыя, няспынна

Гараць у сэрцы свежай ранай.

Скажу сумленна,

Што жанчына

Заўсёды ложак слаць павінна,

Тут у яе цудоўны дар!

Паспаць у чысценькай пасцелі,

Якую любая пасцеле, —

Найлепшая з юнацкіх мар.

А як смяюцца нашы вочы,

Калі жанчына сцеле ўночы

І песціць у руках пасцель.

Як узбівае аж да столі

Падушкі белыя міжволі,

Каб мы нырнулі ў гэту бель!

Як задаволена жанчына,

Калі пад коўдрай ці пярынай

Заснеш,

Як маладзенькі бог.

А як любоўна і ласкава

Жанчына коўдрачку паправіць,

Нібы яна спаўзае з ног.

Вярнуўшыся ізноў дахаты,

Гляджу на ложак свой памяты,

А лягу, і заціхне боль,

Калі прысню, што ў снежнай белі

Духмяна-чысценькай пасцелі

Зноў засынаю, як кароль.