Выбраныя вершы

Тваёй красы ранейшай я не бачыў,

Не меў цябе ў дзіцячых успамінах.

А ў сорак шостым быў я поўны плачу

Калі ўваходзіў на твае руіны.

Тады была ты папялішча морам,

На кожным кроку чуўся подых смерці.

Цябе, Варшава, азвярэлы вораг

Хацеў ганебна з зямлі твару сцерці.

Хацеў цябе ён кінуць на калені,

З якіх ніколі не магла б падняцца.

А ты, Варшава, як славуты Фенікс,

Паўстала, каб квітнець і красавацца.

З зямлі прасяклай і крывёй і потам

Расцеш ушыр і ўвысь, да сонца.

Сваіх палацаў ззяеш пазалотай

І захапляеш хараством бясконцым.

Дык уздымайся да вяршыняў новых!

Авейвайся легендамі і славай!

Я ганаруся, што жыцця палову

Пражыў тут, у мурах тваіх, Варшава!

Расце няспынна

Дрэва краіны.

Адна галіна —

Białorusini.

Дрэва краіны

Без перабою

Квітнець павінна

З кожнай вясною,

Каб зноў увосень

Усім у хаты

Магло прыносіць

Свой плён багаты.

Калі ж галіна

На ім завяне —

Дрэва краіны

У хворым стане.

Таму, краіна,

І ў дні нягоды

Усе галіны

Шануй заўсёды.

Канчаючы наш век дваццаты,

На дваццаць першага парозе,

Мы лічым дасягненні, страты

На нашай пройдзенай дарозе.

Дзве тысячы гадоў мінае

Ад нараджэння Збаўцы Свету.

Калі і як мана людская

Пакіне ў рэшце рэшт планету?

Яна прасякнута крывёю,

Слязьмі і потам чалавечым.

Ці праўда з крыўдай і маною

Хоць раз дамовяцца аб нечым?

А той, хто быў заваяваны,

Хто мусіў гінуць у няволі,

Жыў у галечы нечуванай,

Прасвету ён не меў ніколі.

Канчаецца наш век дваццаты.

Пытанні паўстаюць, дарэчы:

Ці зможа забяспечыць НАТА

Жыццё без войнаў, без галечы?

Калі мы ўжо абавязкова

Апынімся ў сям’і шаноўнай,

Што будзем мы рабіць нанова,

Ці будзем жыць як роўны з роўным?

Ці не апынімся часамі

Зноў пад пагібельным прымусам,

Ці дойдзем да Еўропы самі,

Ці будзе шлях і беларусам?

Прывабнасць кожнай кветкі-краскі

І сэрца кожнага раскоша

Ёсць у звароце:

Калі ласка,

У польскай мове:

Bardzo proszę.

Убачыш сонечны прамень,

За ім і дня таемны вобраз

У прывітанні:

Добры дзень,

Даслоўнасць польскаму:

Dzień dobry.

І беларусаў і палякаў

Заўжды аднолькавав хвалюе

І дарагое слова:

Дзякуй,

І непаўторнае:

Dziękuję.

Заблытаўся сярод машын

Старэнькі конь на Свеце Новым.

На гулкай вуліцы — адзін,

Таму і цокаюць падковы.

Навокал сотні конскіх сіл,

Ну а ў яго адна, слабая.

Шчыпае вочы дым і пыл,

Што сілы конскія ўзнімаюць.

І здзекваюцца ліхтары,

Клаксан зрабіўся хуліганам.

На Новым Свеце конь стары

Бяжыць апошнім ветэранам.

Суседзі нашыя славянскія

Палякі — блізкія суседзі.

Не будзьце ж вы занадта панскія!

Не на адным мы возе едзем?

Правы аднолькавыя дадзены,

І нам, і вам, як абавязкі.

Хоць лёсам мы сваім абкрадзены,

Ды жыць не хочам з нечай ласкі.

Хоць мы з другой зямлі, усходняе,

Аднак з жывой яшчэ душою.

За беларускае, за роднае

Стаялі і стаім сцяною.

Былі мы доўга пад прымусамі

І з боку захаду і ўсходу,

Ды засталіся беларусамі,

Лічыцца сталі мы народам.

Не хочам быць безабароннымі,

Мы будзем за сваё змагацца.

Даволі жыць заўжды прыгоннымі,

Людзьмі нарэшце хочам звацца!

Супольнаю сям’ёю дружнаю

Жыць хочам у адной краіне.

Заможнымі быць, не лапцюжнымі —

Наша адвечная павіннасць.

Не ведалі сваёй мы вартасці,

Яна зусім прапала недзе.

Прасілі толькі талерантнасці

Заўсёды у сваіх суседзяў.

Не шанавалі нашай нацыі

Суседзі розныя навокал.

Праявамі дыскрымінацыі

Кармілі нас на кожным кроку.

Жывем мы пад аднымі зорамі,

Адно нас сагравае сонца.

Калі ж мы станемся партнёрамі

Суседзям у сваёй старонцы?

Мы — згуртаваныя,

Мы — аб’яднаныя

Матчынай моваю

І роднай песняй.

З душой крылатаю

Выйшлі аратыя

На нівы свежыя

Сустрэць прадвесне.

І жменяй поўнаю

На скібы роўныя

З натхненнем сеялі

Шчасця зярняты.

Нівы ўраджайныя

І рукі дбайныя

Штогод прыносілі

Нам плён багаты.

Мы — не лапцюжныя,

Сям’ёю дружнаю

Ідзём у светлае

Заўтра краіны.

Палякам — роўныя,

Славянам кроўныя.

Супольны дом наш —

Наша айчына.

З бетоннай спальні гарадской

Усё жыццё сваё няспынна

Імкнуся сэрцам і душой

Я да сваёй малой айчыны.

У цягніку, у цягніку

Паміж Варшавай — Беластокам,

Я дні жыцця свайго таўку,

Нібы іду марудным крокам.

Жыву як заяц на мяжы,

Што не сагрэе свайго следу,

Усім чужы, зусім чужы,

Калі ж я да сваіх даеду?

Калі ж сыду я з цягніка

І больш не буду толькі госцем

У краі брата-земляка,

На родных сцежках маладосці?

Я адарваўся ад зямлі,

Пакінуў сваё Мора:

„Бывайце, родныя палі,

Я адлятаю ў горад”.

На шлях жыццёвы маладосць

Мне падарыла крылы,

Каб гарадская прыгажосць

Мяне запаланіла.

З бетоннай клеткі, з вышыні

Глядзеў я на зямліцу,

І засыхалі карані

Айчынныя ў сталіцы.

І без зямлі, як дрэва, тут

Я гас i гас няспынна,

І сніўся мне бацькоўскі кут —

Маленькая айчына.

На яве, а таксама ў снах,

Бяруць разгон ікмненнні,

Каб хоць у пажылых гадах

Там здзейсніць прызямленне.