Адукацыя

Мы — няздзейсненых казак

няшчасныя пасербы будзем.

Мы палоннікі часу.

Мы— дзеці паданняў старых,

Беларусы — ці проста цяпер -

жыхары Беларусі.

Мы — глухія каменні

дарог брукаваннх сваіх.

Толькі ветах —

над возерам,

а над душой —

толькі помнік,

Толькі кнігі у кватэры,

для вечнасці —

толькі дзіця.

Мы жывем — і не помнім.

Ні мовы, ні продкаў не помнім.

І дамы эакрываюць

крутымі плячыма прасцяг.

Зноу раса ападзе

на траву, на малыя балконы,

На магілы, на цацкі,

забытыя дзецьмі ў траве.

Мы – галінкі яліны,

якая стаіць над адхонам,

І чарнобыльскі дождж

на ссівелай яе галаве.