Кыңгыраулы яшел гармун: шигырьләр, поэмалар, баллада / Гармонь со звоночками: стихи, поэмы, баллады

Җәйләр ямьле иде бер ялгызым

Урман буйларында йөргәндә.

Шарт-шорт китереп чыбыркымны,

Көтүемне һа…й…лап… куганда.

Сайрый иде анда сандугачлар,

Чылтырап аккан суга кушылып;

Мин, аларның иске танышлары,

Кушылмасам —

Урным кала иде буш булып.

Бервакытны кызып китәбез дә

Җырлау өчен бер хор төзибез.

Сандугачлар белән курай көенә

Сузып-сузып рәхәт җырлыйбыз.

Күптән инде әткәм, әнкәм үлгән,

Алар өчен бик күп тилмердем.

Үзем әле бала булсам да мин,

Байтак кына сарык, кәҗәләрне

Ана булып көйләп үстердем.

Яшем һаман алга атласа да,

Елыша алмадым берәр урынга,

Бу ел менә ярдәмлеләр аша

Сезгә килдем тырышып укырга…

Урман буйларында сызган җырларымны

Хәзер сезнең белән җырлыймын,

Җырлыймын да,

Шунда шашып китеп,

Кураемны сузып уйныймын.

Курай миңа әткәй бүләге ул,

Моңландырып барсын җырлаткан.

Ә хәзер мин

Шатлык көе уйныйм.

Ләкин

Әткәй кебек сезне җылатмам.