Кыңгыраулы яшел гармун: шигырьләр, поэмалар, баллада / Гармонь со звоночками: стихи, поэмы, баллады

Зур зал,

Эче яңгырап тора,

Без пионерлар тезелеп утырдык,

Язгы яфрак җилдә шаулаган күк,

Без зал эчен көлеп тутырдык.

Тукта, кем ул?

Күзләр тәгәрәде,

Зур зал йотты безнең тавышны,

Каршыбызга килгән карчык белән

Безнең күзләр барып кавышты.

Ул карт инде,

Ул борчылган,

Нурын җуйган зәңгәр күзләре,

Ул күзләрнең

Күпме күргәнлеген

Сөйләп тора алар үзләре.

Чү, шауламагыз. Тын калыгыз,

Тын алыгыз тынып таң кебек,

Ул сүз башлый,

Аның сүзе

Тәндә йөри кайнар кан кебек:

«Яшьлегемнең тирән хисләренә

Төренеп килгән урман серләре,

Тарихымның көрәш битләреннән

Һич җуелмас аның эзләре.

Мин көрәшче идем,

Озын төннәр буе

Ишегемне кемдер саклады.

Мин күрмәдем айны,

Һәр кич тәрәзәмне

Калын пәрдә белән капладым.

Бер төн шулай

Урман җыелышында

Безне тотып кулга алдылар,

Сорау да юк,

Хөкем дә юк.

Төрмә кочагына салдылар.

Белә алмадым,

Көрәшче иптәшемне

Тотканнармы шул төн урманда?

Тик хәтерлим аның елмаюын

Миңа каршы басып торганда.

Мин төрмәдә,

Гасырлар күк,

Озын еллар туа каршымда,

Давылдагы

Диңгез дулкыныдай

Айкалалар уйлар башымда.

Төрмә…

Таш стена, тимер тәрәзә,

Тик болытлар миңа күренә.

Тимер тәрәзәмә

Җил бәрелеп,

Рәшәткәләр аша үрелә.

Авыр!

Авыр миңа үземә сөйләү,

Хыялландым анда,

Чәчем туздырдым,

Салкын стенага

Башым салып,

Егерме ел гомер уздырдым…»

Шушы сүзләр

Аның йөрәгеннән

Кайнап чыкты сүнмәс ут булып,

Сыкранмады, яшен чыгармады,

Без тыңлыйбыз аны йотылып:

«Гомрем чәчәге ул,

Яшьлек таңым

Көрәш ташкынында уелды,

Диңгез төбенә төшкән

Чуерташ күк,

Салкын камерада җуелды.

Мин кызганмыйм

Матур яшьлегемне,

Моңаймыймын

Күзләремә яшьләр тулсын дип.

Мин югалттым аны,

Менә сезнең

Яшьлегегез матур булсын дип».