Лёс Дункана

Апошняя звестка

Праз пару дзён пасля пагібелі Дункана ў рыжскай газеце «Савецкая Латвія» была апублікавана нататка пад назвай «Небывалы трафей». Пачыналася яна наступнымі радкамі: «Учора раніцай у Рызе на Плошчы 17 чэрвеня спынілася аўтамашына, вакол якой адразу сабралася шмат людзей. Паляўнічы Мікеліс Берзінь выцягнуў з машыны забітага леапарда. Плямісты драпежнік важыў больш за 70 кілаграмаў».

Разам з тэкстам быў змешчаны фотаздымак. На плошчы стаіць каля машыны паляўнічы і трымае руку на забітым леапардзе, маладым і прыгожым.

Далей гаварылася, што ў мінулую суботу каля дваццаці паляўнічых з Салацгрывы і Лімбажы наладзілі ў лесе аблаву на невядомага драпежніка і забілі, на сваё здзіўленне, леапарда. У нататцы было змешчана сцверджанне галоўнага ляснічага Міністэрства лясной гаспадаркі, да якога звярнуўся карэспандэнт: «Леапарды ў латвійскіх лясах не сустракаліся яшчэ ніколі… Звер, напэўна, уцёк з заапарка ці цырка, хаця за апошні час ніякіх звестак аб гэтым не паступала. А можа, леапард быў выгадаваны якім-небудзь аматарам і ўцёк ад яго ў лес». Заканчвалася нататка паведамленнем аб тым, што паляўнічыя вырашылі аддаць шкуру звера ў Музей прыроды Латвійскай ССР.

Гэта была апошняя звестка пра Дункана. Звестка пра канец яго жыццёвага шляху. Ніхто тады яшчэ не мог здагадацца, адкуль з’явіўся ў Лімбажскім раёне леапард, дзе ён быў раней і які шлях прайшоў, перш чым дабраўся да Латвіі.

Прачытаў я заметку ў рыжскай газеце і задумаўся. Шкада, што паляўнічыя паспяшылі забіць Дункана. Шкада, што ў Заацэнтры не ведалі аб тым, дзе ён знаходзіўся. Калі б ведалі, то, можа, і не загінуў бы ён ад куляў паляўнічых.

Вопытны стралок замест смертаноснай кулі паслаў бы ў яго капсулу з лекавым снатворным сродкам. Паранены капсулай леапард адразу б заснуў, і яго прывезлі б соннага ў той заапарк, дзе ён нарадзіўся і вырас.

З Дунканам гэтага, на жаль, не здарылася.

Такі быў яго лёс!