Парыж-Дыснэйлэнд

САВЕЦКАЯ ФАНТАСТЫКА

У сярэдзіне 80-х настаўніца ў нашай школе

больш за ўсё любіла заводзіць нам сваю вечную

песьню пра хуткі канец сьвету

і зьвярыны ашчэр капіталізму.

«У іхным сьвеце, дзеткі,

усё прадаецца і ўсё купляецца,

нават людзі, нават чалавечыя пачуцьці!

Іхныя сем’і, дзеткі, — гэта ўзаконеная прастытуцыя,

а дзяўчаткі там проста займаюцца гэтым за грошы.

Толькі ўявіце сабе — каханьне за грошы!»

Мы ахвотна ўяўлялі сабе каханьне за грошы.

«Такі ён, зьвярыны ашчэр капіталізму!

Такія яны, прадажныя дзяўчаткі!» —

працягвала настаўніца.

«І ня толькі дзяўчаткі!» —

улазіў прасунуты Юра Гейфман,

а мы ў гэты час стараліся ня думаць,

але ўсё адно думалі пра нашую суседку Галю

і ейны зьвярыны ашчэр.

«А што яны робяць з прыродай! —

упарта вяла сваё настаўніца. —

Яны спэцыяльна забруджваюць

тое, што атрымалі ад продкаў чыстым,

каб прадаваць людзям

тое, што ім належыць бясплатна.

Чыталі «Прадаўца паветра»?»

Ты і Юра Гейфман казалі: «Так».

«Дык вось, ня ведаю, як з паветрам,

гэта ўсё-ткі савецкая фантастыка,

але ўжо сапраўды блізкі той час,

калі яны будуць прадаваць за грошы ваду.

Толькі ўявіце сабе — звычайную чыстую ваду,

якую мы п’ем з крана!»

Мы адразу згадалі, як за дзень да таго

Юра Гейфман зламаў аўтамат

і ўсіх частаваў бясплатнай газіроўкай без сыропу.

З сыропам у Юры тады чамусьці ня выйшла,

як, дарэчы, і ў настаўніцы з палітінфармацыяй.

А сёньня, купляючы звычайную ваду

у францускім супэрмаркеце Carrefour,

я думаю, што ўсе ейныя прароцтвы,

на жаль, збыліся —

і паўсюль настаў канец сьвету.

І толькі сівенькі стары ў Carrefour’ы

кажа мне, завязваючы пакет з памідорамі:

«Парыская вада — харошая.

Можаш сьмела піць з крана».