De Cock en de moord in extase

14

Peter van der Duin stak aarzelend zijn handen omhoog.

Hij lachte schaapachtig, als een betrapt kind, maar zijn ogen waren waakzaam.

De Cock knipte het licht van zijn zaklantaarn uit en leunde tegen de met leer beklede deur.

Vledder dirigeerde de chauffeur met de loop van zijn pistool uit het midden van de kamer. Hij liet hem met zijn handen tegen de muur leunen, de voeten ver uit elkaar, en fouilleerde hem zorgvuldig. Toen hij geen wapen vond, stond hij hem toe dat hij zich omdraaide en zijn handen liet zakken.

De jonge rechercheur keek naar De Cock.

‘Zal ik hem handboeien omdoen?’

De Cock schudde zijn hoofd.

‘Dat geeft zo’n onvrij gevoel.’ Hij trok een grimas.

‘Nietwaar, meneer Van der Duin?’

De jongeman glimlachte. Het gaf aan zijn knap gezicht een extra dimensie. Hij gebaarde naar Vledder.

‘Met zo’n kanon in de buurt voel ik mij ook niet prettig. Je weet het maar nooit. Het gebeurt nog wel eens dat zo’n jongen zenuwachtig wordt.’

Vledder grijnsde breed.

‘Maak je geen zorgen. Ik word pas zenuwachtig als een ander zo’n ding in zijn handen heeft.’

De Cock kwam van de deur vandaan.

‘Wat zocht je hier?’

‘Geld.’

‘Van je eigen baas?’

Peter van der Duin schudde zijn hoofd.

‘Het is mijn baas niet meer. Ik heb ontslag genomen. Onmiddellijk na de overval. Voor dat tuig wil ik niet langer werken.’

De Cock hield zijn hoofd wat scheef.

‘Tuig? Het transportbedrijf Van Woudrichem en Van Beusekom heeft een goede naam.’

Peter van der Duin grinnikte.

‘Ik heb er lange tijd over nagedacht… over die overval, waarbij Martin van der Meulen werd neergeschoten. Er is er maar één die daarin de hand kan hebben gehad.’

‘Wie?’

‘Van Woudrichem.’

De Cock veinsde ongeloof.

‘Wat voor belang heeft die man erbij om zijn eigen personeel neer te schieten?’

Peter van der Duin schudde vertwijfeld zijn hoofd.

‘U hebt nooit bij dit bedrijf gewerkt. U kent ze niet. Maar ik loop hier al een paar jaar mee. Van Woudrichem heeft smoel op Rita. Dat heb ik u al eens een keer gezegd. Zijn eigen vrouw is geen lieverdje. Ze woont in het Gooi in een kast van een huis en heeft een gat in haar hand zo groot als de Haarlemmerpoort. Bovendien is hijzelf een mannetje dat nogal wat aankan. Een feestnummer… met een bijzondere liefde voor snelle dure wagens. Wat dacht je wat dat kost?’

‘Scheppen met geld.’

Peter van der Duin gebaarde levendig.

‘Juist… en als je dat alles heel netjes bij elkaar pakt, dan heb je een pracht motief voor de overval. Martin weg, Rita vrij, en veel money in the pocket… als u begrijpt wat ik bedoel.’

De Cock gebaarde om zich heen.

‘En dat geld zou hier moeten liggen?’

Peter van der Duin trok zijn schouders op.

‘Misschien een deel. Zeg er eens wat van. Hij moet het toch ergens laten?’

De Cock knikte bedaard.

‘Wij zijn bij Rita van der Meulen geweest,’ sprak hij bedachtzaam. ‘Ik kan me vergissen, maar ik kreeg niet de indruk dat zij zo erg van de avances van Van Woudrichem is gecharmeerd.’

Peter van der Duin schonk hem een meelijwekkend lachje. ‘Och, meneer De Cock, Rita wil er niets van laten blijken. Dat doet ze voor die oudste jongen van haar. Een gevoelig kereltje. Die was erg op Martin… op zijn vader gesteld. Begrijp je, ze wil die jongen niet kwetsen door nu al openlijk met die Van Woudrichem in zee te gaan.’

Hij zweeg even, blikte om zich heen. ‘Hoe wist u dat ik hier was?’

De Cock haalde zijn schouders op.

‘We kwamen toevallig voorbij.’

Peter van der Duin schudde zijn hoofd en grijnsde.

‘Daar trap ik niet in. De grote rechercheur De Cock gaat ’s nachts niet op pad om een simpel inbrekertje te pakken.’ Hij kneep zijn ogen iets samen. ‘U wist dat ik hier zou zijn.’

De grijze speurder keek hem scherp aan.

‘Van wie?’

Langs de wang van Van der Duin zwiepte een zenuwtrek.

‘Dat… eh, dat weet ik niet. Ik heb aan niemand verteld dat ik dit zou doen. Het kwam vanavond spontaan in mij op, toen ik weer eens aan die overval dacht… aan Martin en het vele geld.’

De Cock knikte begrijpend.

‘Toen nam je het risico.’

Peter van der Duin trok achteloos zijn schouders op.

‘Ik dacht niet dat er zoveel risico bij was. Ik heb nog een sleutel van de poort. Ik kon naar binnengaan en die weer achter mij op slot doen.’ Hij keek op, onderzoekend. ‘Daarom geloof ik niet dat u toevallig voorbijkwam. U kon namelijk van de weg af niet zien dat hier iemand binnen was.’

De Cock schonk hem een geheimzinnig lachje. Hij draaide zich om, liep naar de met leer beklede deur en hield die wijdopen.

‘Je kunt gaan.’

Peter van der Duin keek hem wantrouwend aan.

‘Zomaar?’

De Cock knikte nadrukkelijk. ‘Je bent vrij. Wij hebben je hier niet gezien… hebben niet met je gesproken.’

‘En als ik later toch word gepakt?’

‘Dan zwijg je over dit onderhoud.’

Peter van der Duin liep op de grijze speurder toe. Ze stonden oog in oog.

‘En als ik niet zwijg?’

De Cock grijnsde. De vele plooien rond zijn mond dansten vrolijk. ‘Dan dompelen wij ons in onwetendheid en verklaren beiden opgewekt dat Peter van der Duin stapelgek is.’

Vledder trok de camouflagelappen weer van de nummerborden, stapte in de wagen en reed weg. In het voorbijgaan keek hij nog eens naar de poort van het terrein van Van Woudrichem en Van Beusekom, die door De Cock met zijn apparaatje weer deugdelijk was gesloten. De grijze speurder zat genoeglijk onderuitgezakt naast hem, een tevreden trek op zijn gezicht.

Vledder duimde naar het terrein.

‘Wat doen wij met die inbraak?’

‘Niets. Ze zullen morgen wel merken dat er is ingebroken en dan bellen ze de politie.’

Vledder schudde wat geërgerd zijn hoofd. ‘En dan komt er een collega-rechercheur en stelt een onderzoek in.’

‘Precies.’

‘En wij weten wie de dader is.’

De Cock keek geamuseerd omhoog.

‘Weten we dat?’

Vledder draaide zich naar hem toe.

‘Waarom liet je hem gaan?’

De Cock glimlachte. Het beeld van de jongeman met een grijns om de mond drong zich aan hem op.

‘Peter van der Duin had volkomen gelijk. Wat hebben wij aan de arrestatie van een klein inbrekertje? Komen we daarmee verder? Wij zijn op jacht naar vele miljoenen en een drievoudige moordenaar.’ Hij zweeg even. ‘Bovendien vond ik onze positie bij de ontdekking van de inbraak niet zo prettig. De analyse, die Peter van der Duin van onze en zijn situatie maakte, getuigde van een spitse geest. Voor dergelijke mensen ben ik altijd op mijn hoede. Daarom ben ik ook niet langer gebleven om ons eigen onderzoek in het privékantoor van Van Woudrichem en Van Beusekom af te maken.’

Vledder keek hem nadenkend aan. ‘Dat begrijp ik niet.’

De Cock drukte zich wat op.

‘Zet de wagen maar even op een vluchtstrook en doe je motor en je lichten uit.’

‘Waarom?’

De Cock stak gebarend zijn wijsvinger omhoog.

‘Als ik onze vriend goed heb ingeschat, hebben we over een paar minuten de politie hier.’

Vledder remde af en stopte op een smalle parkeerstrook tussen het bosschage. Aan zijn kant van de wagen draaide hij het portierraam open. In het uitgestrekte industriegebied heerste stilte. Plotseling klonk van ver het geluid van sirenes. Het kwam snel dichterbij. Geschrokken keek de jonge rechercheur naar De Cock.

‘Hij heeft de politie getipt.’

De grijze speurder knikte traag. ‘Ik denk vanuit een telefooncel… anoniem. Als we in dat kantoor waren gebleven, waren we mooi door onze eigen collega’s overvallen.’

Vledder pufte. Zijn gezicht zag bleek.

‘Dan hadden we ons toch wel in zeven bochten moeten wringen om onze aanwezigheid te verklaren.’

De Cock grinnikte.

Dat heeft Peter van der Duin beseft. Ik zag het aan zijn blik, toen ik hem zei dat hij kon gaan.’

Het loeien van de sirenes was verstomd. Vanuit de bewoonde stad naderden twee politiewagens met hoge snelheid. Het licht van hun koplampen danste over het asfalt. De Cock en Vledder bukten diep, tot onder het niveau van het dashboard. Het licht schoof over hen heen. In het donker stoven de wagens aan hen voorbij. Even later klonk het geknars van remmen, gevolgd door haastige voetstappen op de weg.

De Cock kwam weer overeind en trok een grimas.

‘Sorry jongens,’ mompelde hij quasi spijtig, ‘maar jullie zijn te laat. De poort is weer op slot en de vogels zijn gevlogen.’ Op zijn breed gezicht lag een jolige grijns. De hele affaire scheen hem te amuseren. Hij wenkte Vledder dat hij weer kon gaan rijden.

‘Waarheen?’

‘Terug naar de Kit… horen of er nog nieuws is en dan naar huis.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Het is al bijna drie uur.’

Een tijdlang reden ze zwijgend voort. De binnenstad van Amsterdam sliep nog niet. Er schoven schimmige figuren over het Stationsplein en over het Damrak raasde een taxi. Op de hoek van de Oudebrugsteeg krijste een dronken hoertje tegen een vent, die wat gebogen, met zijn handen diep in zijn zakken van haar wegsjokte. De Cock keek het gelaten aan. Hij kende de stad van elk uur van de dag. Het licht veranderde, het geluid, de mensen, de stemmingen… het decor bleef. Hij tikte de jonge Vledder op zijn arm.

‘Pak morgen even het mutatierapport van het politiebureau aan de Lodewijk van Deijsselstraat en kijk wat de agenten over de inbraak hebben gemuteerd.[8] En neem later op de dag nog even contact op met de rechercheur die het onderzoek heeft gekregen. Ik wil weten of er misschien toch iets uit het kantoor van Van Woudrichem en Van Beusekom is ontvreemd.’

Vledder keek hem verrast aan. ‘Zou dat kunnen?’

De Cock haalde zijn schouders op.

‘We weten niet hoe lang Peter van der Duin al in dat kantoor rondneusde voordat wij hem op een indrukwekkende manier kwamen storen.’

Vledder glimlachte bij de herinnering.

‘Zou hij echt naar geld hebben gezocht?’

De Cock tuitte zijn lippen.

‘Goed beschouwd is zijn gedachtegang niet vreemd. Het idee, dat het transportbedrijf op een of andere wijze bij de overval is betrokken, laat ook mij niet los. Ik neem alleen niet aan dat onze heer Van Woudrichem zo argeloos en lichtzinnig is om al het geld, of een gedeelte daarvan op zijn eigen kantoor te bewaren.’

Vledder remde wat af. Ze keken naar het jonge hoertje, dat spuwend en scheldend achter de gebogen vent aan waggelde. ‘Pooier,’ schreeuwde ze fel. ‘Snertpooier.’

De Cock schudde bedroefd zijn hoofd.

‘De souteneurs zijn ook niet meer wat ze geweest zijn.’

Het klonk spottend.

De jonge rechercheur gaf weer wat gas en parkeerde de wagen op de steiger achter het politiebureau. Ze stapten uit en slenterden via de Oudebrugsteeg naar de Warmoesstraat. Uit de Lange Niezel waaiden nog flarden discomuziek.

Toen de beide rechercheurs de hal van het politiebureau binnenkwamen, dook brigadier Meindert Post gehaast vanachter zijn dienstboek op en stapte naar de balie.

‘Waar zitten jullie?’ Zijn harde stem galmde door het gebouw, weerkaatste tegen de muren. ‘Ik heb verdomme stad en land naar jullie afgebeld.’ Hij gebaarde naar De Cock. ‘Jouw vrouw zei dat je nog steeds op pad was.’

‘Heb je haar wakker gebeld?’

Meindert Post maakte een schouderbeweging.

‘Wat moest ik?’ riep hij verontschuldigend.

‘Is er wat?’

Het gezicht van de uit Urk stammende brigadier kleurde rood tot in zijn nek. ‘Is er wat?’ herhaalde hij schamper. ‘Natuurlijk is er wat. Je denkt toch niet dat ik voor mijn plezier aan die telefoon lig te hengelen. Jij hebt toch ene Peter Shot gesignaleerd?’

‘Ja’

‘Die hebben we gevonden.’

De Cock reageerde verrast.

‘Waar?’

‘In een verlaten kraakpand aan de Singel. We kregen een tip van een junkie, dat hij daar lag.’

‘Hebben jullie hem gearresteerd?’

Meindert Post schudde traag zijn hoofd.

‘Dat was niet meer nodig.’

De Cock keek hem verward aan.

‘Hoezo?’

De Urker brigadier grijnsde.

‘Hij was dood.’