Скрыжаваньне

Глыну крышталёвай, халоднай атруты,

Устуднi-лядоўнi здранцвее мой лёс,

І сыдуцца ў кропкi зямныя пакуты.

Труна прыплыве па рыпеннi калёс.

Але пачакайце, нетрэба мне долу,

Не трэба чаўна машыстовай труны.

Мяне панясiце з ампiрнага дому,

Туды, дзе па хмарах грымяць перуны.

Пад небам, навежы мяне пакладзiце,

Хай вострыя дзюбы арлоў, груганоў

Разблытаюць нерваў блакiтныя нiцi,

А даўгiя кiпцi iх зблытаюць зноў.

Хай велькая зграя чарцей i анёлаў

У трубы i дудкi напружана дзьме,

А ў грукаце сонечна-месячных колаў

Хай лета зруйнуецца ў чорнай зiме;

Вясна пераробiцца ў сонную восень,

Планета астыне ў крыклiвай мане.

Калi й застанецца ў шарасцi просiнь.

Вы там не шукайце нiколi мяне.