Адкрыццё

У пару лістапада, калі загарацца лясы

I гараць, не згараюць, а толькі прасторна святлеюць,

Недарэчнай здаецца самотная зелень сасны,

I шкада гэтых дрэў, што не хочуць згараць і не ўмеюць.

Але ў снежні, калі голым веццем бярозы звіняць,

Разумееш, якім недарэчным было шкадаванне,—

У знямеласці белай спакойныя сосны гараць,

I на вечны агонь іх да новай вясны спадзяванне