Адкрыццё

Ну, вось і ноч. I ціха, як ніколі.

Ды пошум дня у думках не аціх.

Пакутн ы гуд — непадуладны волі,

Забыцца на яго — напружвае мой слых

Мацней, мацней... Дарма прасіць: «Даволі!»

О, галасы людзей, і злых і дарагіх!

Наканавана мне бясконца слухаць іх —

I не уратаваць сябе ад гэткай долі!

...А пойдзе ноч на дзень — і ранак сінявокі

Угледзецца ў акно — няма маіх турбот.

Здзіўлюся толькі, што над хатай невысока

Бязгучна праляціць аглухлы самалёт.